KemiKolgun yetişkinlere bir roman Bedri Baykam



Yüklə 129,14 Kb.
səhifə3/3
tarix31.10.2017
ölçüsü129,14 Kb.
1   2   3

     Selim, anlayamadığı bir şekilde kendini tutamadan sanki rüyaya veda etmek istercesine arkadan eteğin altından elini sokup, Elifin kıçının tam orta yerinde parmaklarını gezdirdi. Sonra nihayet kapı açıldı ve hep beraber dışarı çıktılar.

     Gecenin zifiri karanlığı ortalığa çökmüştü. Esentepe sokakları normal bir "pazartesi gecesi 22.00" görünümündeydi. Kasım ayı, soğuğu erken getirmişti. Ağaçlarını terketmiş yapraklar, ortalıkta yarım şişe viski devirmiş ayyaşlar gibi yalpalanıyordu. Selim genç kıza arkadan seslendi: "Nereye gidiyorsanız arabayla bırakabiliriz." Elif teşekkür etti ve metronun oradan tam evinin önündeki istasyona kadar gittiğini söyledi. Bir an sonra küçük bir el sallayıp karanlıkta kayboldu. Bu beklenilmedik özverili "stajyer"den görüp görecekleri bu kadardı. İki erkek, Fuat'ın arabasına doğru yöneldiler. Fuat uzaktan kumandaya bastı. Araba açıldı, farlarını yaktı, motorunu çalıştırdı ve önlerine gelip durdu. Kapıyı açmalarıyla binip gitmeleri bir oldu.


2

--------------------------------------------------------------------------------


TEKRARasansörde ilk konuştukları noktaya dönüş yapmışlardı. Selim "Nerede yiyelim?" diye sordu.

     "Bilmem" dedi Fuat. "Yine salaş bir yer istiyorsan Çiçek Pasajı veya Galata'ya gidebiliriz".

     "Çiçek Pasajı olsun" dedi Selim. Fuat, iki ışığı turuncuda, birini de kırmızıda geçerek Malik Dayan Bulvarı'ndan aşağıya, 1998 model Cadillac'ıyla süzüldü. Onun için bu bulvar, eski adıyla Barbaros Bulvarı, İstanbul'un ana arteriydi. İşi ve evi Levent ve Esentepe'de, hayat ise Taksim'deydi. Böylece o bulvar onun en sık kullandığı ulaşım hattı olmuştu hep. Selim ise bir-iki yıl araba kullanmış, ancak sonra bu işi sevmeyip, 1991 Nissan Altima'sını satmıştı. O, metrolarda kendim çok daha "evinde" hissediyordu. Hele istanbul gibi, neredeyse her noktasına metronun ulaştığı bir kentte trafiğe çıkmak ona anlamsız geliyordu. Arabayı eski Beyoğlu adliyesinin önünde yer bulup park ettiler ve Pasaj'a doğru yürüdüler. Selim, eski adliye binasına doğru başını kaldırıp baktı ve aklına tatsız anılar geldi. Babasının icra takipleri orada yapılmış, kendisi de genç bir delikanlıyken birkaç kere bu sinir bozucu duruşmalara girmişti. Hesapladı, şimdi 2001 olduğuna göre bu olaylar 1982'de, kendisi henüz on altı-on yedi yaşında, bıyıkları henüz yeni terlemişken yaşanmıştı. O yıl Talayman Demirken hükümetinin durumu kurtarmak için yaptığı son ekonomik manevradaki ağır vergiler birçok küçük ve orta sınıf esnafa ağır yükler getirmiş, babası da o furyada iflas etmişti. Selim'in yürürken gözleri daldı ve aklına babasının kendisini çocukluğunda Çiçek Pasajı'na nasıl neşe içinde alışverişe götürdüğünü hatırladı. Annesi, kendisi henüz yedi yaşında iken ölünce, Ferit Bey Selim'e hem annelik, hem babalık yapmak durumunda kalmıştı. Ona her türlü sevdiği meyveleri, oyuncakları, resimli kitapları bütçesinin elverdiği oranda alır, oğluna özel bir şefkat beslerdi. Onun için Selim kafasında, Demirken'i babasının iflasının ve hemen ertesi yıl gelen erken ölümünün sorumlusu olarak görüyordu. 1982 seçimlerini Halkın Partisi ve Ekelvin tekrar ezici bir çoğunlukla kazanıp, Demirken de siyasetten çekilince, bu sonuç herkese farklı özel bir keyif vermişti. Selim'e kimi arkadaşları, babaların ölümünden sonra aslında beklenilmedik içsel bir rahatlama hissedildiğini ısrarla anlatmışlardı. Ama o bu cümleleri dinlememişti bile. Babasını çok sevmişti ve Gülen Ekelvin, babasının hıncını almıştı sanki Selim adına.

     Fuat ve Selim bir an için küçük kızların müdavimi oldukları "Timsahın Kuyruğu" meyhanesine gitmeyi düşündülerse de sonra vazgeçip, her zamanki gibi köşedeki Anastasi'nin meyhanesine gidip oturdular. Rakı sofrası hemen kuruldu. Salonun yarısı boştu. Son on yılda, her geçen gün artan bir sayıyla İstanbul'a çalışmaya gelen Portekizli, İngiliz ve İrlandalı göçmenlerin birçoğu eğlence sektörünü tercih ediyordu ve Çiçek Pasajı da en çok görüldükleri yerlerden biriydi. Şimdi de Anastasi'nin genç İngilizleri biraz üşüyerek müşteri yolu gözledikleri için, iki kişicik de olsa Selim ve Fuat'ın kendi restaurantla-rını seçmiş olmalarından mutlu olmuşlar, derhal masayı donatmaları için komilere emir yağdırıyorlardı. Eski İstanbul keyiflerini arayanların sayısı azalıyor, ancak tutkuları da yoğunlaşıyordu. Selim kendisini onlardan biri saymasa bile, arada eline geçirdiği bazı eski şeyleri saklardı. İhap Hulusi'nin eski Tekel afişlerinden iki tanesini elde etmişti. Romantik Türk aşk filmleri, 3-D koleksiyonu vardı. Eski "Pazar" dergilerinin bazılarını toplayıp ciltletmişti. Tekrar araba almaya niyetlense, gözüne panter kaleci Numan'ın 1965 Ford Mustang'ini kestirmişti. Ama tüm bu küçük nostaljik takıntılarına rağmen, Selim daha çok bir çeşit teknoloji meraklısı sayılırdı. Birden Fuat'a döndü:

     "Yahu, nerden çıktı bu kız! Analar neler doğuruyor böyle!". "Ne bileyim" diye omuz silkti Fuat. "Zamane kızları efendim, n'aparsın! Bunların ar damarı çatlamış artık, inan bana kudurmuşlar. Geçenlerde bir blue-jean mağazasında tezgâhtar kız, yemin ediyorum sana 'bakalım üstünüze nasıl olmuş' diye benim kabine girdi ve... oracıkta işimi ayak üstü bitirdi. Ama inan, bugünkü kadar neşeli değildi. Elletmedi bile kendini o sürtük!"

     "Şimdi sen Allah bilir asansöre binmeye korkarsın artık".

     Fuat bu sözleri neşeli bir kahkaha ile karşıladı.

     "Neyse iyi oldu, stres attık biraz, biz de, o da. Kim ne derse desin, hayatta hiçbir şey gerçek seksin yerini tutamaz, nedir o sanal alemler öyle? Ben bir vıcık vıcık dehlizin organik derinliklerine dalmadan kendimi o kadını halletmiş sayar mıyım? Hiç öyle ışıktı, yanılsamaydı, 3-D'di, bunlar sana deminki ziyafeti sağlayabilirler mi hiç?".

     Selim bu cümlenin doğruluğundan emin değildi. Sonuçta mühim olan arada boşalıp rahatlamaksa, bunu sağlayan her şey onun için geçerli sayılabilirdi.

     "Peki iyi güzel de, o kızdan hiç bekler miydin öyle bir şey? Çok hanım hanımcık duruyordu".

     "Sen ne diyorsun! En çok onlardan kork. Onlar tedbil-i kıyafet gezen en tehlikelileri".

     "Nasıl yani? Nereden anladın"

     "Yahu hem duruşundan, hem de .... Kokusundan"

     "Ne kokusu?"

     "Canım bırak bu saf ayaklan, kukusunun kokusu tabii! Bırak da yıllar sonra o kadarcık ekspertizimiz olsun. Belki kadının kendisi bile fark etmemişti ama salgıları çiftleşmek için SOS vermeye başlamıştı, bana kalkıp o kokuyu almadığını söyleme, seni aforoz ederim".

     Gülüştüler ve rakıları yine tokuşturdular. Bir ızgara mantar ve karides daha söylendi. Fuat yine konuyu Selim'i hiç mi hiç ilgilendirmeyen o para alışverişi dünyasına getirdi. Hangi kağıtlar çıkmış, hangileri inmişti, hangileri "gelecek" vaat ediyorlardı. En donanımlı bilgisayar programı kaç aydır hangi mucizevi formülle yüzde kaç oranında bir kâr garantisi veriyordu? Fuat anlattıkça anlatıyor, Selim de "yarı ilgi"yle dinler gibi rol kesebiliyordu ancak. Tek ilgisini çeken, dün İstanbul Menkul Kıymetler Borsası'nda beşinci kattan kendisini avluya bırakarak intihar eden tutucu yaşlı bankerin hikayesiydi. Yıllardır bilgisayarın fînans dünyasına ana yön verici ve borsanın temel bokyedibaşısı olarak girmesine karşı hukuki ve medyatik bir mücadele veren bu adamcağız, Yargıtay'dan son karar da aleyhine çıktıktan sonra ölmeyi seçmişti. Fuat'ın anlattığına göre adam atlarken yanında duran ve konuyla hiçbir alâkası olmayan bir başka borsacı genci de beraberinde "uçurmak" istemiş, ancak çocuk son anda çelik tırabzana tutunup kurtulmuştu. Etraftaki masalarda fazla kayda değer bir şey yoktu. Yalnız yan meyhanede rehberin biri, Amerikalımsı bir çiftle beraber oturuyordu. Kadın hakikaten ülkesini, ırkını, cinsiyetini, kişiliğini ve mallarını çok iyi taşıyordu. Esmer uzun saçlı, mavi gözlü, dolgun göğüslü ve uzun boyluydu. Vücuduna yapışmış blue-jean kıçına tam oturmuştu. Genç kadın kalkıp tualete gider gibi meyhaneden içeri girdiğinde, sözde tükenmişliğine ve "tok"luğuna rağmen Selim'in yine içi kıpırdadı. Tam ne olur ne olmaz diye kadının arkasından içeri dalacaktı ki, görseli çaldı. Kendi görüntü tuşunu kapatıp arayana ekrandan göz attı. Bu, "sevgilisi" Funda'ydı ve suratı ekrandaydı.

     "Nerelerde kaldın" diye yakınıyordu genç kadın, "hani bu gece çıkacaktık?".

     "Doluyum" dedi Selim, "Zozi Bey'le yemeğe çıkmamız gerekti, bu gece beni bekleme, yarın filan görüşürüz."



     Funda daha itiraz etmeye başlayalı bir saniye olmuştu ki Selim, "Öperim canım"ı basıp görseli kapattı. Hay Allah, Amerikalı kadın bu arada kim bilir hangi cehenneme girmişti! Fuat aklından geçenleri anlayıp güldü. Tam o anda Selim'in görseli yeniden çaldı. Bu sefer arayan bilgisayarı Samson'du ve mide ilacı saatinin geldiğini hatırlatıyordu.

     Yarım bardak su ile hapını yutan Selim "Amerikalı"nın izini sürmekten vazgeçti. Cebinden uzun bakır renkte bir kutu çıkardı. İçinde üç büyük puro vardı. Birini soydu, ucunu itinayla başka bir cebinden çıkardığı "giyotin"le kesti, yere attı. Meyhanenin sahibi Anastasi ise, 3-D kanallarda zapping yapmakla meşguldü. 350 kadar kanalı hızla tarıyordu adam. Göz alıcı keskin ışıklar loş salondaki tek tuk masaya saçılıyordu. Bir striptizi, bir tenis maçı ve bir harp haberi izledi. Ondan sonraki iki saniyeliğine üç sakallı ressamın tartışması görüldü. Selim bir sergi açılışında tanıştığı Alâattin Aksoy ve Balkan Naci'yi tanıdı. Üçüncüsünün adı ise yazı altı ile "Şenol Yorozlu" olarak o anda belirdi. Bir sonraki kanalda üç-beş saniye daha uzun kaldı patron. Amerika'nın eski başkanlarından John F. Kennedy, 1991'de öldürülen eski başkanlardan Bill Clinton'un ölüm yıldönümünde Washington'da nutuk atıyordu. 1963'de kendisine yönelik suikastta karısı Jackie Kennedy öldürüldükten sonra, John F. Kennedy'nin daha önce de hem kendisi, hem de kardeşi ile uzun bir ilişkisi olduğu iddia edilen Marilyn Monroe ile 1965 'de evlenmesi, oldukça tepki çekmişti. Şimdi Marilyn, hanım hanımcık yaşlı teyze rolünde, elinde siyah çantası, şık bir mavi etek ceketle yanı başında duruyordu. Pek iyi yaşlandığı söylenemezdi. Her şeye rağmen bitmez tükenmez zamparalıkları ile tanınan bu emekli başkanın en krizli günlerde bile barışçı yollardan yaptığı arabuluculuklar ve Güneydoğu Asya'daki Vietnam krizinin, Ortadoğu krizinin ve birçok başka gerilimin ortasında hep savaşı önlemeyi başarmış olması, onun Dünya'da hâlâ sevilen bir emekli siyasetçi olarak tanınmasına neden oluyordu. Başkan Bill Gates de hemen JFK ve muhterem eşinin yanındaydı. Kennedy kendi başkanlık yıllarında Clinton'un çocukken kendisiyle çekilmiş bir resminin büyütülmüşünü kendisini kuşatan kameramanlara gururla gösterirken Anastasi tekrar zapladı. Bir yarışma programını, Kanal 61'deki "Cinsel Fanteziler Kutusu" izledi. Bir sonraki kanalda İstanbul'un en ağır sıklet entelleri, "Arap Kamber Modern ve Çağdaş Sanat Müzesi" Müdürü'nü topa tutarken, peşi sıra üç kanalda film sahneleri aktı. Tesadüfen hepsinde bir kadınla bir erkek arasındaki romantik sahneler vardı. Selim'in başını kaçırdığı bir haberde, Güney Amerika ülkesinin birinde, 58.000 kişinin ölümüne neden olan biyokimyasal bir virüs üreticisi mafya şebekesi nihayet yakalanmıştı. Bir sonraki "Süper Kanal"da Anastasi nihayet durdu. En gözde talk-showcu Talayman Demirken, Türkiye'deki feministlerin lideri Duygu Asena'yı sağına, maçoların tartışılmaz kralı İbrahim Dingin'i soluna oturtmuş, ikisini büyük bir keyifle birbirine tokuşturuyordu. Asena ve Dingin'de bu oyunun ortasında coştukça coşup tempoyu arttırıyor ve herhalde reyting patlatıyorlardı. Talayman Bey'in keyfine diyecek yoktu. Bazen araya girer gibi yapıyor, sonra da geri çekilip ortaya attığı yeni kılçığın nasıl didiklendiğini içinden kıs kıs gülerek masum bir hakem edasıyla izliyordu. Bu defa Selim'in ne olduğunu takip edemediği bir kupür alıvermişti ortaya.

     Selim onu izlerken aklına tek kanalı izlemeye mahkûm oldukları günler ve onun da öncesindeki "radyolu günler" geldi. Uzun, çok uzun yıllar aynı tahta sehpanın üzerinde külüstür bir radyo durmuştu. Şimdi ise neredeyse saydam sanal "canlılar" meyhanenin loş ortamında canlanıp at koşturacaklardı! Radyoları çocukken nasıl iki-üç kere ısrarla kırıp parçaladığını, içinde ne olduğunu anlamak için kafasını nasıl patlattığını hatırladı. Zaten annesinden en belirgin olarak kalan hatıralar, zavallı kadının dehşet içinde o küçük salonda kırılmış radyo parçalannın önünde attığı çığlıklardı. Sonra kadıncağızın nasıl aniden süzülüp, kuruyup, yatağa düşüp aralarından ayrıldığını bir türlü anlayamamıştı küçük Selim. Bir an için annesine dalıp gittiğini fark edip toparlandı ve rakısından bir yudum daha çekerken Fuat'ın da ikazlarıyla tekrar televizyona yoğunlaştı. Talayman Bey, bu sefer kızışmanın abartılı, istenilmeyen bir sonuç vermesini engellemek için bir fıkrayla araya girmişti. Selim gülümseyerek, hiç yaşından beklenmeyen bir enerjiyle mesleğini sürdüren bu adama şaşkınlıkla baktı. 1979'daki son genel seçim galibiyetinden sonra Talayman Bey çok kanallı televizyon dönemine, bunu lüks ve israf sayan Gülen Ekelvin'in itirazlarına rağmen geçişi sağlamış, Türkiye, Fransa'dan bile üç yıl önce, özel TV kanalları dönemini açmıştı. O iktidarında az süreye çok şey sığdıran Demirken, dar gelirlileri yine unutuverince, 1982 erken seçimlerinde zafer Ekelvin'in olmuştu. Talayman Bey o hafta 20 yıl kadar uzun bir süre, inatla sürdürdüğü Azamet Partisi Başkanlığı'm bırakmış, bir süre köşesine çekilmiş, sonra da eski bir arkadaşının ısrarlı önerilerine dayanamayarak televizyon dünyasına şaşaalı bir giriş yapmıştı. O dönem aldığı söylenen 15 milyon TL'lik transfer ücreti diklen dile dolaşmış, "züğürdün çenesi" epey yorulmuştu.

     Selim televizyon ekranında, bilge, babacan tavırlarıyla muzip, tahrik dolu bakış ve sözcükleri ustalıkla birbirine bağlayan bu ilginç adamı yine hayretler içerisinde izliyordu. Yıllar önce, onun artık Nihan Terim gibi emekli bir siyasetçi olarak köşesine çekileceğini zannettiğini ve sonra da ne denli şaşırdığını kendi kendine itiraf etti. Demirken o günlerden sonra hızla yükselen ve bir anlamda kendi yarattığı medyatik dünyanın starlığına beklenilmedik şekilde soyunmuş, ülkenin en çok ilgi çeken programlarına üst üste imza atmaya başlamıştı. Selim ve babası Ekelvinci oldukları için Demirken'in politik sonu onlara hiç de üzücü gelmem'işti. Yine de adamın medyatik hırsı ona şaşkınlık veriyordu. Haranoğullannın Mega Medya holdingi kendisine ciddi ortaklık da önermiş, ama kendisi küçük bir hisseyle yetinip olayın vitrininde kalmayı tercih etmişti. Halbuki o da "Sabık başbakan Altan Sendeles" gibi, 1960 devriminde tasfiye edildikten sonra yıllarca banka idare meclisi üyeliği yapıp Dünya'ya küserek, son nefesine kadar ağzını açmadan evden işe, işten eve gidip geleceği "rahat" bir hayat sürebilirdi. Ama o, aynen siyasetin içine ilk girdiği yıllardaki kaynayan ortamı seçmiş ve tüm Dünya'yla güreşerek, orada da ekranın zirvesine çıkmıştı. "Bir insan nasıl el attığı her işte bu kadar başarılı olur" diye kendi kendine sordu Selim. Demirken, siyasette zamanında hızla yükselip Başbakan bile olduktan sonra ilerleyen yaşına rağmen televizyona geçiş yapıp, orada da ortalığın tozunu attırmıştı. Uluslararası Dünya Televizyoncular Birliği'nin 1995'te ve 1999'da kendisini "Dünya'da yılın Talk-Showcusu" seçmesi işin tuzu biberiydi. Programları seksen beş ülkede reyting rekorları kırıyordu. Amerika'da CBS bile "eş zamanlı gerçek ses dijital tercüme" (SIMDIVOT) (Simultaneous Digital Voice Translation) tercümesi eşliğinde Talayman Bey'in o doyulması mümkün olmayan sohbetlerine haftada üç kere "prime time"da yer veriyor, hatta onu büyük kıtaya toptan transfer etmek için olmadık teklifler yapıyordu. Kendisinde siyasi kariyerinin başlarını hatırlatan ilginç anılar uyandıran bu kıtaya kalıcı olarak gitmek ise Talayman Bey'in tercihi değildi. Ünü Dünya'ya yayılsa da "taş yerinde ağırdır" sözüne inananlardandı. Amerika'da gençliğin en rağbet ettiği, en çok satılan tişörtlerin onun görüntüsünü taşıması veya "I Love The Talayman Show" gibi sloganlarla süslü olması, bu kararına hiçbir etki yapmıyordu. Bu fenomenin de nasıl aradaki on binlerce kilometreye rağmen gerçekleşebildiğini Amerikan Halkla İlişkiler Uzmanları bir türlü tam olarak çözemiyorlardı. Evet sonuçta Talayman Bey ABTV gibi her akşam yalnız haberlere veya söyleşilere İbrahim veya Sezen'i çıkarma hastalığından muzdârip değildi. Her hafta en az bir kere Dünyaca ünlü konuklar ağırlıyor, binlerce mil uçak yolculuğu yapan ünlü aktrisler, bilim adamları, politikacılar, sanatçılar, edebiyatçılar ve mankenler onun programında bir kere görünmek için can atıyorlardı.

     Fuat "Şurdan Winsor Light alıp geliyorum" diyerek masadan kalktı. Selim bunun üzerine gözünü TV'den ayırdı, yan iskemleye çıkmış, masadaki artıklara pür dikkat kesilmiş siyah lekeli beyaz kediye daldı. Gözleri iyice açılmış, yalanıp duruyordu. Selim onu fazla bekletmeden Fuat'ın tabağındaki deve hörgücü filetosundan iki-üç parçayı alıp önüne attı. Kedi o anda hayatının anlamını nihayet bulmuş bir sokak serserisi gibi o kendine has atmalı-tutmalı boyun hareketleriyle yağlı ete yumulup parçalamaya başladı. Sağında ve solunda iki kertenkele onu imrenerek izliyordu. Selim onları da fazla bekletmeden, masadaki yeşillikleri fırlattı. Sonra masaya bir on binlik düşüp ayağa kalktı, ceketini aldı ve ayrıldı.

     Metroya giderken kışın ilk habercisi kuzey rüzgarı yanaklarını yalayıp uçtu. Beyoğlu'ndan Taksim'e doğru yürürken saat gece biri henüz geçmişti... İsmet İnönü Caddesi her zamanki gibiydi. Her tipten genç çiftler barlardan çıkmış, bağıra çağıra şarkılar söylüyorlar, ya da vitrinlerin önünde delicesine öpüşerek soğuğa karşı doğal önlemlerini alıyorlardı. Hele ayakkabıcı Goya'nın önündeki çift, işi bayağı ileri götürmüştü. Selim yanlarından geçerken "bu vitrin ikisinin ağırlığını daha ne kadar taşır" diye düşünmekten kendini alamadı. Arabalar ıssızlaşan sokakta yanından vızır vızır geçiyordu. Bunların en az yarısı İstanbul'un "koruma altındaki" turistik simgesi olan Amerikan taksilerdi. Taksim Meydanına yaklaştığında, tam Fransız Konsolosluğu'nun önünde iki gençten Aydınlık dergisi istedi. Paranın üstünü alırken bozuk paralan yere saçıldı. Eğilip onları toplarken arkadan bir şangırtı sesi geldi. Herkes oraya koşarken Selim üç adımda meydana varmıştı bile. Hızla yürüyen merdivenlerden girip, yerin dibine doğru kayboldu.

     İstasyonun içinde Taksim-Sarıyer B hattında üç dakika kadar treni bekledi. Yine tek tük gençler, kendisi dışında gecenin içine taşan yaramazlar olarak orada yerlerini almışlardı. Genç bir çocuk kucağına lise kıyafetli bir 16' lık kızı oturtmuş ona kur yapıyor ve ipeğimsi bacaklarını okşuyordu. Bu çiftin 30 metre ilerisinde, istasyonun ortalarına doğru, onlardan çok farklı bir an yaşayan yirmili yaşlarda iki genç seslerini taşırmamaya çalışarak tartışıyorlardı. O anda istasyonda bulunan kişiler arasında, istediği kişiden seçimini yapan metronun merkezi bilgisayarı bu beyinden istediği alfa dalgalarını seçip alıyor, saniyede sekiz ila on üç titreşim yapan bu derin dalgalar, bilgisayarın kendi müzik programında belirli bir algoritmaya göre "tercüme" edilip, genel ortamda hoparlörsüz "her noktada" yayınlanıyordu. Daha önceki dönemlerde "uzay müziği" veya "yeni çağ müziği" olarak adlandırılan müzikleri andıran bu yeni ses, insan ve bilgisayarın beklenilmedik bir işbirliğinden doğmuştu ve halkın büyük bir kısmı bu müzikleri bilgisayarların kendi başlarına, kendi kafalarına göre ürettikleri müziğe tercih ediyordu.

     Metro geldi, Selim bindi, kapılar kapandı. Kendi kompartımanında, gözüne takılı bilgisayar ekranına dalıp uçmuş, kim bilir nerelere gitmiş, kendi başına acayip sesler çıkaran bir gençten başka kimse yoktu. Gecenin ilerleyen saatlerinde bu, alıştığı olağan bir resimdi. Önce deli gibi hızlanıp sonra aniden duran bu acayip aygıt, elektrikli rüzgar sesi çıkararak yeraltını oydukça, Selim kendini elektronik bir fare gibi hissediyordu. Önündeki boş koltuğun üstünde gezinen kertenkele ise tahminin aksine, orada yalnız olmadığını ona fark ettirdi ve hızla kayboldu. "Bu şehir bunca kedi ve kertenkele ile dolu olmasa bu denli Dünyaca meşhur olabilir miydi?" diye düşünerek gülümsedi kendi kendine. Sonra aniden metronun kendi istasyonunda, Akatlar'da durmuş olduğunu gördü ve tam kapılar kapanacakken alarm sinyaline rağmen kendini dışarı attı. Ayak sesi istasyonda yankılanırken, koridorları bu sefer Kitaro'nün müziği kaplamıştı.

     Akatlar'ın iç kesimlerinde, seksen katlı bir binanın 55. katı onun hem evi, hem de fotoğraf stüdyosuydu. Baş parmağını bir elektronik ekrana tutarak önce dış kapıyı, sonra asansör kapısını açtı. Yine aynı sade hareket 6517 no'lu dairesine girmesini sağladı.

     İçeride ışıklar kendiliğinden yandı. Geniş bir alanda duvarlar çektiği en güzel resimlerle doluydu. Bunlar arasında çok iyi bir amatör dalgıç sıfatıyla Bodrum açıklarında çektiği nefis sualtı fotoğrafları en çarpıcı olanlarıydı. Üçüncü ve son taksitini geçen ay ödediği nefis bir Kezban Arca Batıbeki çalışması en güzel duvarlarından birini kaplamıştı. Ayrıca gerçek ebatta bir Yasemin Koşal boy fotoğrafı, bir Aliye Boran portresiyle yan yana duruyordu. Türk sinemasının birbirini çekemeyen bu iki süper starını o duvarda birbirine bakar şekilde asmak da nereden aklına gelmişti?

     Selim 3-D'de 38. kanalı açtı. Yıllardır her gece geç saatte yorum yapmadan, kısa bir süre "Televizyon Çocuğunu" seyrederdi. Dev ekranda Okan Bayülgen'in suratı belirdi. Konukları Nehir Çeki ve Robert de Niro 'ydu. Yıllardır o kadar beğendiği bu kızın tek bir şarkısını bile aklına getiremediğini düşündü. Halbuki de Niro'nün her filmindeki her repliğini neredeyse ezbere biliyordu. Ceplerini masaya boşalttı. Stüdyoyu kendi "evinden" ayıran dev sürgüyü açtı. 100 yaşındaki kaplumbağası her zamanki yerinde heykel gibi duruyordu. "Aile boyu" yatağının üstüne kıyafetlerini çıkarıp attı ve tekrar stüdyo kısmına yürüdü. Masanın üstünden bazı notlan eline aldı, ince geniş, kristalize 3-D ekranı dışında bir kibrit kutusu boyundaki "Samson" adını verdiği bilgisayarının önüne oturdu ve konuşarak akan günle ilgili bilgileri girmeye başladı. Uykusu geldiği için vakit kaybetmeden son işleri bitirmek istiyordu. Önce harcamaları okudu. Sonra günün programıyla ilgili bazı düşüncelerini "defter"e aktardı. Yarının programına ve muhasebe kayıtlarına göz attı. Selçuk denilen zavallı tip hâlâ borcunu ödememişti. Futbol bağlarını istismar ederek kendisini kullanmasına nasıl izin verdiğine tekrar şaştı. Refo, Ladin ve Sirkeci ödemeleri bu ay abartısız görünüyordu. Sonra sıra "Kızlar" dosyasına geldi. Dosya önünde açılır açılmaz günün, yani gecenin sürpriz olayına sözel olarak şu girişi yaptı: No 32-001, 22-23 Asansör (F) Dosyayı kapadı ve aynı anda "internet" dedi. İki saniye sonra L.A bölgesine, 213 680 21 14 26'ya girdi. Hat meşguldü. Bu sefer 213 680 01 69 69'u istedi. Ardından "kart" sinyali gelince cebinden çıkardığı indivkartını ekrana tuttu ve bıraktı. Perde açıldı. Bilgisayarı Samson'un ince 3-D ekranından yansıyarak dışarı taşan Tricia belirdi. Selim kendi kamerasını da açtı.

     "Selim, yine sen misin, çoktandır uğramadın" dedi kadın, İngilizce.

     "Yalnız iyi günler dilemek istedim, bugün nefes alamayacak kadar ağır mesai yaptım".



     Genç kız sutyenini çıkararak müşterisini "içerde" tutmak istediyse de, Selim "Haftaya salı 22:00'de senden randevu isterim" diyerek ondan ayrıldı. Tokyo borsasında Toyota ve Nikon hisselerine göz attıktan sonra Dünya haritasını önüne aldı. "Uydugöz" programından girerek önce Fransa'yı sonra Paris'i dokunarak geçti. Paris haritasının üstünde gezinip Boulevard de Grenelle'e giriş yaptı ve görüntüyü açtı. Gecenin 01 .00'ında Paris'te yağmurlu, kara, soğuk bir sonbahar gecesi hakimdi. Büyüteçten girdi ve La Motte-Picquet metrosunun girişine zoomladı. Son metroya yetişmek için perişan şekilde koşturan genç kıza güldü. Taksi durağında ümitsizce bekleyen iki çifte acıdı. 50 metre güneye, oradan 70 metre batıya kayıp kendi dairesinin önüne baktı. Paris'teki evinin önünde "asayiş berkemal"di. Zaten tüm Dünya'da polislerin uydugözle sürekli denetimleri başladıktan sonra ve DNA'lardan yola çıkılarak yapılan hızlı soruşturmalar işin bokunu çıkarınca, artık hırsızlara ve yankesicilere göre mertlik ölmüş, küçük çaplı kötü adamlara bu diyarlarda iş mis kalmamıştı. Dünya ancak legal görünümlü koca çaplı kötü adamlara ve canavarlara teslim olabilirdi. Bilgisayarını kapatmadan önce kadran olarak kendi soğukluğunun tam tersi olan o basit "Happy Face" imajını verdiği bu küçük yaramaz aletin günlük "özel çalışmalar" kayıtlarına meraklı bir göz atma ihtiyacı hissetti. Her gün olmasa da, arada bir Samson'un onun yokluğunda hangi bilgisayarlarla ne "dedikodular" yaptığını, webde hangi dosyalardan neleri kafasına göre kendi hafızasına özenle indirip yerleştirdiğini merak ediyordu. Samson o gün aslında Selim'in genel tasarım eksenini fazla terk etmemişti. Amerikan müzelerinin yeni fotoğraf koleksiyonları toptan taranmış, "patron"un hoşuna gitmesi muhtemel 148 fotoğraf özenle dosyalanmıştı. Selim beş-on tanesine göz attı, tamamını sonraya bıraktı. Yapılan bir diğer işlem, iki tanesi Selim'in özellikle beğendiği yazar bilgisayar Coreli'nin iki yeni denemesini almak, bir diğeri de Selim'in tanımadığı Güney Amerika çıkışlı duyulmamış bir bilgisayarın kısa hikayelerinden bir seçki toparlamaktı. Selim bu "yeni" yazarın metnini incelerken Samson "Bunu da beğeneceksiniz, tam sizin stiliniz" diye bir yorum yaptı. Selim buna aldırmadan ve kendisine iyi geceler dileyen sanal dostuna yanıt vermeden görüntüyü kapadı. Müzik dosyasından, yine Jim Morrison'a uyup Doors'un "Riders On the Storm"unu koydu. Buzdolabına gitti. Bir bardak süt içip, İstanbul'un ışıltılı gece manzarasının güzelliğine artık alıştığına üzülerek dışarıyı seyre daldı. Sonra yatağına yönelip, ışığı kapatmadan önce "dream-corder"ini devreye soktu. Titreşim halkasını alnının tam ortasına koydu ve sabah seyrettiğinde kendisini heyecanlandıracak rüyalar görme ümidiyle kaydı gitti.

Yüklə 129,14 Kb.

Dostları ilə paylaş:
1   2   3




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©muhaz.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə