Stephen King Cep



Yüklə 1,41 Mb.
səhifə28/29
tarix17.08.2018
ölçüsü1,41 Mb.
#71663
1   ...   21   22   23   24   25   26   27   28   29

"Aziz Anthony'ye benim için teşekkür et," dedi.

403


Stepheıı King

"Bu işe yararsa Aziz Anthony'den Tanrı'ya şükretmesini isteyeceğim."

"Deni?" dedi Tom. Kadın, ona döndü. "Benim için de teşekkür et."

14

Çelik desteklerin kendilerini koruyacağına güvenerek çift kanatlı kapının önüne yan yana oturdular. .lordan binanın arka tarafında, kaçması için camını kırdıkları pencerenin altında iki büklüm olmuş bekliyordu.



"Patlamada binada dışarı çıkabileceğimiz boşluklar oluşmazsa ne yapacağız?" diye sordu Tom.

"Bir çaresini düşüneceğiz," dedi Clay.

"Peki ya Ray'in bombası patlamazsa?" diye sordu Dan.

"Haydi, Clay," dedi Denişe. "Bitir şu işi."

Clay telefonu açtı ve ekranına baktığı an Jordan'ı göndermeden önce bu telefonu kontrol etmesi gerektiğini anladı. Akıl edememişti. Hiçbiri akıl edememişti. Aptalca. En az numaranın yazılı olduğu kâğıdı saat cebine koyduğunu unutması kadar aptalçaydı. Açma düğmesine bastı. Telefon bipledi. Bir an için hiçbir şey olmadı, sonra üç parlak sinyal çubuğu belirdi. Numarayı tuşladı, sonra başparmağını ara tuşu üzerine koydu.

"Hazır mısın, Jordan?" diye seslendi.

"Evet!"

"Ya siz, millet?"



"Yap şunu yoksa kalp krizi geçireceğim," dedi Tom.

404


Cep

Clay'in zihninde karabasanlara yakışacak netlikte bir görüntü belirdi: Johnny-Gee, tam patlayıcıların olduğu bölümün altında yatıyordu. Beyni kendini anlaşılmaz biçimde tekrar programlarken gözleri açık, elleri göğsünde, Red Sox tişörtünün üstünde kavuşmuş halde müziği dinleyerek sırtüstü yatıyordu.

Görüntüyü kafasından uzaklaştırdı.

"Tony Tony duy beni," dedi sebepsizce ve otobüsün arkasındaki telefonu arayan düğmeye bastı.

İki saniye geçmişti ki Kashwakamak Salonu'nun dışındaki bütün dünya havaya uçmuş gibi oldu. Sonra Tomaso Albinoni'nin "Adagio"su muazzam bir gümbürtüyle boğuldu. Binanın sürüye bakan cephesindeki bütün pencerelerin camlan patladı. Boşluklardan parlak kırmızı ışık yayıldı ve hemen ardından binanın güney ucu tahta parçaları, camlar ve samanlar saçılarak yıkıldı. Dayandıkları kapı içe doğru eğilir gibi oldu. Denişe koruma amacıyla kollarını karnına doladı. Dışarıda acı dolu, korkunç feryatlar yükselmeye başladı. Bu ses bir an için Clay'in kafasının içini bir testereyle parçalıyormuş gibi oldu. Ardından başının içindeki feryat kesildi. Ama çığlıklar kulaklarında çınlamaya devam etti. Cehennemde kızaran insanların sesleriydi.

Çatıya bir şey düştü. Tüm binayı sarsacak kadar ağırdı. Clay, Deni-se'i ayağa kaldırdı. Kadın, ona kim olduğunu bilmiyormuş gibi irileşmiş gözlerle baktı. "Haydi." Bağırıyor ama sesini kendi bile duyamıyordu. Yığınla pamuğun ardından yayılıyor gibiydi. "Haydi, çıkalım bardan!"

Tom ayaktaydı. Dan doğrulmaya çalıştı, geri düştü, ikinci denemede kalkmayı başardı. Tom'un elini yakaladı. Tom da Denise'inkini. El ele, salonun ucundaki boşluğa doğru koştular. Jordan'ı orada, yanan bir saman balyasının yanında, tek bir telefon görüşmesinin yarattığı sonuca gözünü kırpmaksızın bakarken buldular.

405


Stephen King

15

Kashwakamak Salonu'nun çatısına bir devin inen ayağı gibi düşen, otobüsün büyük bir parçasıydı. Çatıdaki tahtalar yanıyordu. Tam önlerinde, yanmakta olan saman balyasının ötesinde alevler içinde, tepetaklak olmuş iki koltuk duruyordu. Çelik iskeletleri parçalanıp spagetti gibi kıv-rılmıştı. Gökyüzünden kar gibi giysi parçaları yağıyordu: gömlekler, şapkalar, pantolonlar, şortlar, yanan bir sutyen. Clay, binanın alt kısmındaki saman yalıtımının kısa süre içinde alevler içinde kalacağını gördü; tam vaktinde çıkmışlardı.



Konserlerin, dansların ve çeşitli yarışmaların düzenlendiği geniş alanda yer yer küçük yangınlar vardı, ama infilak eden otobüsün parçaları daha uzak mesafelere düşmüştü. Clay en az üç yüz metre uzaklıktaki ağaçların tepelerindeki alevleri görebiliyordu. Tam güneylerindeki eğlence evi yanmaya başlamıştı ve bir şeyin -muhtemelen bir insan gövdesiydi-Paraşüt Kulesi'nin desteklerinden birinde alevler içinde durduğunu gördü.

Sürü yanık bir et yığınına dönmüştü. Frekolar arasındaki telepatik bağ kopmuştu (Gerçi ara sıra havada tüylerini ürperten o tuhaf gerilimi hissedebiliyordu.) ama geride kalanlar hâlâ çığlık atabiliyor ve feryatları geceyi dolduruyordu. Clay sonucun ne kadar kötü olacağını hayal edebilmiş bile olsa niyetinden vazgeçmezdi, ama karşısındaki manzara hayal gücünün üretebileceklerinin çok ötesindeydi.

Alevlerin aydınlığı onlara görmek istediklerinden de fazlasını gösteriyordu. Kopan uzuvlar ve kesik kafalar çok kötüydü -kan gölleri, dağılmış organlar- ama içlerinde kimsenin olmadığı etrafa dağılmış giysiler ve

406


Cep

ayakkabılar her nasılsa daha da kötüydü: sanki patlamanın şiddetiyle bütün sürü buharlaşıp yok olmuştu. Bağırsakları bacaklarının arasmdan sarkan bir adam akan kanlan -salonun çatısında büyüyen alevlerin ışığmda turuncu görünüyorlardı- elleriyle engellemek istercesine kendi boğazına sarılarak onlara doğru yürüyordu. İrileşmiş, görmeyen gözleriyle bakarak yanlarından geçtiği sırada daha çok bağırsağı dışarı kaydı.

Jordan bir şey diyordu. Clay, çocuğun söylediklerini çığlıklar ve yangının çıtırtısı yüzünden duyamadi, bu yüzden eğilip kulağmı ona yaklaştırdı.

"Mecburduk, tek yapabileceğimiz buydu," dedi Jordan. Başsız bir kadına, bacaksız bir adama, yırtılıp açılarak içi kan dolu etten bir kanoya dönüşmüş şeye baktı. Onun ötesinde bir çift otobüs koltuğu, birbirine sarılarak ölmüş iki kadının üzerine düşmüş, yanıyordu. "Mecburduk, tek yapabileceğimiz buydu. Mecburduk, tek yapabileceğimiz buydu."

"Haklısın, canım. Başını bana yasla ve öyle yürü," dedi Clay ve Jordan yüzünü anında beline gömdü. O şekilde yürümek pek rahat olmuyordu ama yapılabilirdi.

Sürünün yattığı alanın etrafından dolaşarak Frekans gerçekleşme-seydi o sırada tamamlanmış olacak oyun salonuyla ara yolun arkasına geçtiler. Onlar ilerlerken Kashvvakamak Salonu'ndaki yangın büyüdü ve alevlerin etrafa yaydığı aydınlık arttı. Koyu şekiller -çoğu ç,plak veya neredeyse çıplaktı, giysileri üzerlerinden uçmuştu- sendeleyerek, paytak adımlarla yürüyordu. Sayılarının ne kadar olduğuna dair Clay'in hiçbir fikri yoktu. Küçük gruplarının yakınından geçen birkaçı onlara hiç ilgi göstermedi; ya panayır alanına doğru ilerlemeye devam ettiler ya da Clay'in tekrar bir çeşit sürü bilinciyle hareket etmeye başlamadıkları takdirde korunmasızlık yüzünden öleceklerinden emin olduğu fuar alanının '

407

Stephen King



batısındaki ağaçlıkların arasına daldılar. Tekrar sürü halinde hareket edeceklerini sanmıyordu. Bir sebebi virüstü, ama en önemli etken, Jor-dan'ın daha önce tankerlerle yaptıkları gibi otobüsü ortalarına kadar sürüp ölüm alanını olabilecek en geniş boyuta taşımasıydı.

Yaşlı bir adamı öldürmenin böyle bir sonucu olacağını bilselerdi... diye düşündü Clay. Ama nereden bileceklerdi?

Karnavalcıların karavanlarıyla kamyonlarını park ettikleri toprak otoparka vardılar. Yerler yılan gibi kıvrılan elektrik kablolarıyla doluydu. Karavanların arasındaki boşluklarda yaşamları yollarda geçen ailelere özgü eşyalar vardı: mangallar, gazlı ocaklar, şezlonglar, bir hamak, muhtemelen iki haftadır üzerinde bulunan çamaşırlarla bir çamaşır askısı...

"Haydi anahtarı üzerinde olan bir araç bulalım ve burdan def olup gidelim," dedi Dan. "Tali yolu temizlemişler ve bence dikkatli olursak 160 üzerinden kuzeye istediğimiz kadar ilerleyebiliriz." İşaret etti. "Oranın nerdeyse tamamı tele-yok."

Clay arkasında lem'İn boya ve tesisat işleri yazan bir kamyonet gördü. Kapıyı yoklayınca hemen açıldı. Kamyonetin içi, çoğunda tesisat malzemeleri bulunan kasalarla doluydu. Birinde aradığını buldu: sprey boyalar. Dolu olup olmadıklarını kontrol ettikten sonra dört tanesini aldı.

"Onlar ne için?" diye sordu Tom.

"Sonra söylerim," dedi Clay.

"Haydi gidelim burdan, lütfen," dedi Denişe. "Dayanamıyorum. Paçalarım kanla sırılsıklam oldu." Ağlamaya başladı.

Krazy Kups ve yarı inşa edilmiş, çocuklar için hazırlanmış Çuf-Çuf Charlie adındaki lunapark treninin arasına geldiler. "Bakın," dedi Tom eliyle işaret ederek.

"Aman... Tann'm," dedi Dan alçak sesle.

408

Cep


Trenin bilet kulübesinin tepesinde kırmızı bir kazağın dumanı tüten kalıntıları duruyordu. Tam ortasında muhtemelen otobüsün iri bir parça-I sının açtığı büyük, kanlı bir delik vardı. Kanlar geri kalanını kaplamadan f önce Clay Hırpani Adam'ın son gülüşünü görebildi: har.

16

"Kahrolası şeyin içinde kimse yok ve deliğin büyüklüğüne bakılırsa anestezisiz açık kalp ameliyatı olduğunu söylemek mümkün," dedi Denişe. "Aramaktan sıkıldığında..."



"Panayır alanının güney ucunda küçük bir otopark daha var," dedi Tom. "Güzel görünen arabalar var. Patron arabaları. Şansımız yaver gidebilir."

Gitti ama güzel arabalar konusunda değil. Üzerinde tyco su aritma uzmanlari yazan küçük bir minibüs, güzel arabalar sırasının önüne, çıkmalarını engelleyecek şekilde park etmişti. Tyco'nun şoförü, belki de bu yüzden anahtarları minibüsün üstünde bırakmıştı. Clay direksiyona geçerek onları yangından, katliamdan ve feryatlardan uzaklaştırdı. Tali yolda yavaşça ilerleyerek üzerine mutlu aile tablosunun çizildiği reklam panosunun önünden geçti; artık öyle bir aile yoktu (Eskiden de olduğu şüpheliydi.). Clay panoyu geçtikten hemen sonra minibüsü sağa çekti ve vitesi park konumuna getirdi.

"Burda direksiyona birinizin geçmesi gerek," dedi.

"Neden Clay?" diye sordu Jordan, ama Clay, çocuğun sesinden cevabı zaten bildiğini anladı.

"Çünkü ben burda iniyorum," dedi.

"Hayır!"


"Evet. Oğlumu arayacağım."

409


Stephen King

"Çok büyük bir ihtimalle orda ölenler arasındadır," dedi Tom. "Acımasızlık etmek istemiyorum, sadece gerçekçi olmaya çalışıyorum."

"Biliyorum, Tom. Ama orda olmaması ihtimali de mevcut, sen de bunu biliyorsun. Jordan tamamen kaybolmuş gibi dörtbir yana yürüdüklerini söyledi."

"Clay... hayatım... yaşıyor bile olsa beyninin yarısı uçmuş bir şekilde ağaçların arasında dolaşıyor olabilir," dedi Denişe. "Bunu söylüyor olmak beni üzüyor, ama doğru olduğunu biliyorsun."

Clay başını salladı. "Biz kilitliyken ayrılıp Gurleyville'e doğru yürümeye başlamış olabileceğini de biliyorum. Oraya kadar varanlar olmuş, kendim gördüm. Yolda başkalarını da görmüştüm. Siz de öyle."

"Sanatçı aklıyla tartışmaya girilmiyor, değil mi?" dedi Tom üzgünce.

"Hayır," dedi Clay. "Ama Jordan ile bir dakikalığına aşağı inebilir misiniz acaba?"

Tom içini çekti. "Neden olmasın?"

17

Kaybolmuş ve şaşkın görünen birkaç freko, su arıtma minibüsünün yanında dururlarken yakınlarından geçti. Clay, Tom ve Jordan onlara aldırmadı; frekolar da aynı şekilde davrandı. Kuzeybatıda ufuk, Kashwaka-mak Salonu ve arkasındaki ağaçlardan yükselen alevlerle turuncu kırmızı bir renge bürünmüştü.



"Bu kez duygusal vedalar yok," dedi Clay, Jordan'm gözlerindeki yaşları görerek. "Sizi tekrar görmeyi umuyorum. Al, Tom. Bu yanında dursun." Patlamayı tetikleyen cep telefonunu ona uzattı. Tom telefonu aldı. "Burdan kuzeye gidin. Sinyal çizgilerini sürekli kontrol edin. Yol barajlarıyla karşılaştığınızda aracınızı terk edin, yol açılana dek yürüyün, sonra

410


Cep

bulduğunuz ilk uygun araçla devam edin. Rangeley civarında sinyal alırsınız muhtemelen -orada yazın balıkçılık, kışın kayak, sonbaharda avcılık yapılır- ama oranın ötesi temiz olmalı. İlerleyen günler daha güvenli olacaktır."

"Bahse girerim şimdi de güvenlidir," dedi Jordan gözlerini silerek.

Clay başını salladı. "Haklı olabilirsin. Her neyse, sağduyunuza güvenin. Rangeley'nin yüz altmış kilometre kadar kuzeyine vardığınızda bir kulübe bulun, içini erzakla doldurun ve kış için hazırlayın. Kış mevsiminin bunlara ne yapacağını biliyorsunuz, değil mi?"

"Sürü bilincine tekrar kavuşmazlar ve göç etmezlerse nerdeyse tümü ölecek," dedi Tom. "En azından Mason-Dixon hattının kuzeyindekiler."

"Bence de, evet. Sprey boyalan torpido gözüne koydum. Her otuz kilometrede bir yola kocaman harflerle T-J-D yazın. Anlaşıldı mı?"

"T-J-D," dedi Jordan. "Tom, Jordan, Denişe ve Dan'in başharfleri."

"Evet. Yol değiştirirseniz bir ok eşliğinde daha da büyük yazmayı unutmayın. Toprak bir yola girerseniz ağaç gövdelerine yazın. Daima sağdakilere. Hep sağa bakıyor olacağım. Anladınız mı?"

"Daima sağa," dedi Tom. "Bizimle gel, Clay. Lütfen."

"Hayır. Durumu olduğundan daha zor hale getirmeyin. Ne zaman bir aracı terk etmek zorunda kalsanız yolun tam ortasına bırakın ve üzerine başharflerinizi yazmayı unutmayın. Tamam mı?"

"Tamam," dedi Jordan. "Bizi bulsan iyi edersin."

"Bulacağım. Dünya bir süre daha tehlikeli bir yer olacak, ama dünden önce olduğu kadar değil. Jordan, sana bir şey soracağım."

"Sor."

"Johnny'yi bulursam ve başına gelenin en kötüsü işlem noktasından geçmiş olmaksa ne yapmam gerek?"



411

Stephen King

Jordan, ona ağzı açık bakakaldı. "Ben nerden bileyim? Tann'm, Clay! Yani... Tann'm!"

"Sistemlerinin yeniden yüklendiğini bilmiştin," dedi Clay.

"Sadece tahmin ettim!"

Clay basit bir tahminden çok daha fazlası olduğunu biliyordu. Çok daha iyisi olduğunu. Jordan'ın dehşet içinde ve ölesiye yorgun olduğunu da biliyordu. Çocuğun önünde tek dizi üstüne çöktü ve elini tuttu. "Korkma. Onun için şu an olduğu durumdan daha beteri olamaz. Tanrı biliyor ya, bundan kötüsü olamaz."

"Clay, ben..." Tom'a baktı. "İnsanlar bilgisayar değildir. Söyle ona, Tom!"

"Ama bilgisayarlar insanlara benzer, değil mi?" diye sordu Tom. "Çünkü biz ne biliyorsak onu yaparız. Sistemin yeniden yüklenmesi ve virüs konusunda haklıydın. Bu yüzden aklından ne geçiyorsa söyle. Zaten büyük ihtimalle çocuğu bulamayacak. Bulursa da..." Tom omuz silkti. "Dediği gibi. Daha kötü ne olabilir ki?"

Jordan dudağını ısırarak bir süre düşündü. Son derece yorgun görünüyordu ve gömleğinde kan vardı.

"Geliyor musunuz?" diye seslendi Dan.

"Bir dakika daha," dedi Tom. Sonra daha müşfik bir tonla: "Jordan?"

Jordan bir süre daha sessiz kaldı. Sonra Clay'e baktı. "Bir cep telefonuna daha ihtiyacın olacak. Ve onu kapsama alanı dahilinde bir yere götürmelisin..."

412

SİSTEME KAYDET



Cep

1

Clay 160. Karayolu'nun ortasında, güneşli bir gün olsa reklam panosunun gölgesinin düşeceği bir yerde durup minibüsün arka lambalarının gözden kaybolana dek uzaklaşmasını seyretti. Tom ve Jordan'ı bir daha asla göremeyeceği fikrini kafasından bir türlü silip atamıyordu (solan güller, diye fısıldadı beyni) ama gelişip bir önsezi haline gelmesine izin vermedi. Ne de olsa birbirlerini daha önce iki kez bulmuşlardı, hem üçte keramet olduğu söylenmez miydi?



Oradan geçmekte olan bir freko ona çarptı. Yüzünün bir tarafı kanla kaplı bir adamdı-Kuzey İlçeleri Sergisi'nden gördüğü ilk yaralı mülteci. Önlerinde kalmadığı sürece daha da fazlasını görecekti, bu yüzden 160 üzerinde güneye doğru ilerlemeye başladı. Oğlunun güneye gittiğini düşünmek için hiçbir sebebi yoktu ama Johnny'nin zihninden -eski zihninden- geri kalanların ona evinin o yönde olduğunu söyleyeceğini umuyordu. Ve hiç olmazsa Clay'in bildiği bir yöndü.

Tali yolun çıkışından yaklaşık sekiz yüz metre sonra bir başka fre-koyla, bu kez bir kadınla karşılaştı. Gemisinin ön güvertesindeki bir kaptan gibi yolun üstünde hızla bir ileri bir geri yürüyordu. Clay'e çevirdiği gözlerinde öyle keskin bir bakış vardı ki Clay saldırdığı takdirde onunla boğuşmaya hazırlanarak ellerini havaya kaldırdı.

415

Stephen King



Kadın saldırmadı. "Kim düş-ba?" diye sordu ve Clay zihninde kadının ne dediğini son derece net bir şekilde duydu: Kim düştü? Kim düştü, baba?

"Bilmiyorum," dedi Clay, kadının yanından geçerken. "Görmedim."

"Şim nere?" diye sordu kadın yolu daha da öfkeli bir şekilde adımlamaya başlayarak ve Clay kafasının içinde onu yine duydu: Şimdi neredeyim? Buna cevap vermedi ama Esmer Kız'ın Kimsiniz? Ben kimim? diye soruşunu hatırlamadan edemedi.

Adımlarını hızlandırdı ama yeterince hızlanamamıştı. Kadın arkasından seslenerek kanını donduran soruyu sordu. "Es ki kim?"

Soru Clay'in zihninde net bir şekilde yankılandı: Esmer kız kim ?

2

Girdiği ilk evde silah yoktu ama uzun saplı bir el feneri buldu ve feneri karşılaştığı her frekoya tutarak zihninden bir ekrandan kayan slayt gösterisi gibi aynı soruyu sordu: Bir erkek çocuğu gördünüz mü? Hiç cevap alamadı ve zihninde sadece düşüncelerin solmakta olan kırıntılarını duydu.



İkinci evin önünde güzel bir Dodge Ram vardı ama Clay aracı almaya cesaret edemedi. Johnny o yol üzerindeyse yürüyor olacaktı. Clay çok yavaş bile kullansa onu gözünden kaçırabilirdi. Evin kilerinde Daisy konserve domuz eti buldu ve açıp yiyerek tekrar yola devam etti. Doyduktan sonra geri kalanı çalıların arasına atacaktı ki yaşlı bir frekonun bir posta kutusunun yanında durarak aç ve mutsuz gözlerle onu seyretmekte olduğunu fark etti. Eti ona uzattı ve yaşlı adam aldı. Clay sonra Johnny'yi zihninde çizmeye çalışarak yavaşça ve dikkatle sordu. "Bir erkek çocuğu gördün mü?"

416


Cep

Yaşlı adam eti çiğniyordu. Yuttu. Düşünüyor göründü. "Gitti."

"Gitti," dedi Clay. "Tamam. Sağ ol." Yürümeye devam etti.

İki kilometre kadar güneydeki üçüncü evin bodrumunda üç kutu mermiyie birlikte bir tüfek buldu. Mutfakta, tezgâhın üstündeki şarj cihazına oturtulmuş bir cep telefonu vardı. Şarj cihazı çalışmıyordu -elbette-ama telefonun düğmesine bastığında bipleyip anında çalıştı. Sadece tek çizgi vardı, ama bu onu şaşırtmadı. Frekoların işlem noktası kapsama alanının sınırındaydı.

Bir elinde dolu tüfek, diğerinde el feneri, kemerinde cep telefonu ile kapıya yönelmişti ki yorgunluk bedeninde etkisini gösterdi. Başına süngerden bir balyozla vurulmuş gibi yan tarafına doğru sendeledi. Yola devam etmek istiyor, ama yorgun aklının toparlayabildiği mantıklı düşünceler yatması gerektiğini söylüyordu. Belki uyumak daha mantıklı bile olabilirdi. Johnny dışarıda bir yerdeyse muhtemelen o da uyuyordu.

"Gündüz vardiyasına geç, Clayton," diye mırıldandı. "Gece yarısı elinde fenerle hiçbir bok bulacağın yok."

Küçük bir evdi... yaşlı bir çiftin evi, diye düşündü oturma odasındaki fotoğraflara, tek yatak odasına ve tek banyodaki klozetin yanındaki tutamaklara bakarak. Yatak düzgünce yapılmıştı. Örtüleri açmadan, sadece ayakkabılarını çıkararak üzerine uzandı. Tükenmişlik yatar yatmaz üzerine bir ağırlık gibi çöktü. O an hiçbir şey için yataktan kalkamayacağını düşündü. Odada bir koku vardı, herhalde yaşlı kadının lavanta kesesiydi. Büyükannelere özgü bir kokuydu. Koku da hissettiği kadar yorgun gibiydi. Orada o sessizlikte yatarken Sergi'deki katliam çok uzak ve gerçekdışı görünüyordu; hiçbir zaman yazmayacağı bir çizgi roman fikri gibiydi. Fazla iğrençti. Kara Gezgin'e devam et, derdi belki Sharon... eski aşkı, sevgili Sharon. Kıyamet kovboylarınla kal.

Zihni yükselip bedeninin üstünde havada yüzer gibiydi. Tyco su arıtma minibüsünün yanında durdukları sahneye, Tom ve Jordan'ın araca binme-

417

F:27


Stephen King

sinden hemen öncesine -yavaşça, tembelce- döndü. Jordan, Gaiten'da söylediklerini tekrarlamış, insan beyinlerinin büyük sabit sürücüler gibi olduğunu ve Frekans'ın hepsini sildiğini söylemişti. Jordan'a göre Frekans insan beyinleri üzerinde EMPr) etkisi yaratmıştı.

Özden başka hiçbir şey kalmadı, demişti Jordan. Ve öz, cinayetti. Ama beyinler organik sabit sürücüler olduğundan kendilerini tekrar yaratmaya başladılar. Sistemi yeniden yüklemeye. Ama sinyal kodunda bir hata vardı. Elimde kanıt yok ama sürü davranışının, telepatinin, havada yükselmenin... tüm bunların o hatadan kaynaklandığına inanıyorum. Hata en baştan beri oradaydı, bu yüzden sistemin yeniden yüklenmesinin de bir parçası oldu. Söylediklerimi takip edebiliyor musunuz?

Clay başım sallamıştı. Tom da öyle. Çocuk kanla lekelenmiş yüzünde yorgun ve ciddi bir ifadeyle onlara bakıyordu.

Ama bu arada Frekans devam ediyor, değil mi? Çünkü bir yerlerde bataryayla çalışmakta olan ve programın hâlâ çalışıyor olduğu bir bilgisayar var. Program bozuk, bu yüzden hata değişime uğramaya devam ediyor. Sinyal eninde sonunda kesilebilir veya programdaki bozulma öyle bir noktaya vanr ki program kapanır. Ama o zamana kadar... kullanma ihtimalin var. İhtimal diyorum, anlıyor musun? Her şey beyinlerin EMP'ye maruz kalan ciddi şekilde korunan bilgisayarlar gibi davranıp davranmayacağına bağlı.

Tom bu davranışın ne olduğunu sormuş, Jordan, ona yorgun bir gülümsemeyle bakmıştı.

Sisteme kaydetmek. Bütün verileri, insanlarda da böyle oluyorsa ve fre-ko programı silinebilirse eski sistem kendini tekrar yükleyebilir.

"İnsan sistemini kastediyordu," diye mırıldandı Clay karanlık yatak odasında, burnunda hafif lavanta kokusuyla. "İnsan sistemi derinlerde bir

("> Elektromanyetik titreşim.

418


Cep

yere kaydedilmiş olabilir. Tümü." Artık uykuya dalıyordu. Rüya görecek-se Kuzey İlçeleri Sergisi'ndeki katliamı görmemeyi umdu.

Uykudan önceki son düşüncesi, frekoların uzun vadede daha iyi olma ihtimalinin bulunduğuydu. Evet, şiddet ve dehşetle doğmuşlardı, ama doğumun kendisi zaten şiddet içeren, zor, bazen de korkunç bir olaydı. Sürü halinde ve ortak bilinçle hareket etmeye başladıklarında şiddet azalmıştı. Bildiği kadarıyla zorla işlemden geçirmek o tarz bir hareket sayılmazsa normallere savaş ilan etmiş değillerdi; sürülerin yok edilişinden sonraki misillemeleri korkunç, ama anlaşılabilirdi. Kendi hallerinde bıra-kılsalar dünyaya sözde normallerden daha iyi bir bakıcı olabilirlerdi. Benzini su gibi içen dört çekerli araçları almak için deli olmayacakları muhakkaktı, ne de olsa havada süzülme yetenekleri vardı (bir de ilkel sayılabilecek tüketici iştahları elbette). Müzik zevkleri bile sonlara doğru gelişme göstermişti.

Ama başka ne seçeneğimiz vardı, diye düşündü Clay. Hayatta kalma mücadelesi aşk gibi. İkisi de kör.

Bu düşüncenin ardından uykuya teslim oldu ve rüyasında Sergi'deki katüamı görmedi. Rüyasında yine bingo çadınndaydı ve adam B-12'yi -Guntşığı vitamini!- anons ederken birinin paçasını çekiştirdiğini hissetti. Masanın altına baktı. Johnny oradaydı, ona gülümsüyordu. Ve bir yerlerde bir telefon çalıyordu.

3

Freko mültecilerin hepsi hiddetten arınmış değildi, vahşi yetenekleri de onları tamamen terk etmemişti. Ertesi gün öğle civarı Clay durup iki tanesinin yol kenarında kavga edişini izledi. Kasım ayının habercisi hava bir hayli serindi. İki freko yumruklaşıyor, tırmalıyor, boğuşuyordu. Kafa-



419

Stephen King

lan tokuştu, birbirlerinin boğazını ve yanaklarını ısırmaya başladılar. Bu sırada yoldan yavaşça yükselmeye başladılar. Clay boğuşan çiftin yaklaşık uç metreye yükselmesini ağzı açık halde izledi. Ayakları açıktı, görünmez bir zemin üzerinde duruyor gibiydiler. Sonra biri, dişlerini üzerinde AĞIR YAKIT yazan kanlı, yırtık bir tişört giymiş olan rakibinin burnuna geçirdi. Burıın-ısıran daha sonra AĞİR YAKITı itti. AĞIR YAKIT dengesini kaybetti, sonra kuyuya düşen bir taş gibi yere çakıldı. Düşerken ısı-rılmış burnundan akan kan havada kızıl bir iz bıraktı. Burun-ısıran, ikinci kal hizasında durmakta olduğunu yeni fark ediyormuş gibi aşağı baktı ve sonra o da düştü. Sihirli tüyünü kaybeden Dumbo gibi, diye düşündü Clay, Burun-ısıran dizini burktu, dudakları kanlı dişlerini ortaya serecek şekilde gerilerek toprağın üzerinde yattı ve yanından geçen Clay'e hırladı.

Ama bu ikisi istisnaydı. Clay in gördüğü frekoların çoğu (O gün ve somaki hafta boyunca hiçbir normale rastlamadı.) onları destekleyen sürü bilinci olmadığı için şaşkın ve kaybolmuş görünüyordu. Clay, Jordan'ın minibüse binip cep telefonlarının çalışmadığı kuzeydeki ormanlık alana yönelmeden önce söylediklerini defalarca düşündü. Virüs değişim geçir-meye devam ediyorsa son işlemden geçenler ne tam freko, ne tam normal olacak.

Clay bunun Esmer Kız'm durumunu anımsattığım ama biraz daha ileri safhası olduğunu düşündü. Kimsiniz? Ben kimim? Frekoların gözlerinde bu soı ulan görebiliyor, anlamsız sesler çıkardıklarında bunları sormaya çalıştıklarını sanıyordu; hayır, bundan emindi.



Yüklə 1,41 Mb.

Dostları ilə paylaş:
1   ...   21   22   23   24   25   26   27   28   29




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©muhaz.org 2022
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə