Risale-i Cevap-2


GİZLİ VE DAHİLÎ İFSAD PLÂNI



Yüklə 385,52 Kb.
səhifə6/7
tarix22.01.2018
ölçüsü385,52 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

GİZLİ VE DAHİLÎ İFSAD PLÂNI

1952’lerde Bediüzzaman Hazretleri, İstanbul’da Eşref Edip Fergan’la yaptığı bir mülâkatında verdiği beyanatta şu hususa dikkat çekti:

«Eskiden tehlikeler hariçten gelirdi; onun için mukavemet kolaydı. fiimdi tehlike içeriden geliyor. Kurt, gövdenin içine girdi. fiimdi mukavemet güçleşti. Korkarım ki cem’iyetin bünyesi buna dayanamaz, çünki düşmanı sezmez. Can damarını koparan, kanını içen en büyük hasmını dost zanneder. Cem’iyetin basiret gözü böyle körleşirse, iman kalesi tehlikededir. İşte benim ızdırabım, yegâne ızdırabım budur.» (Tarihçe-i Hayat sh:628)

Mezkûr gizli ifsad tarzı, İslâma en çok zarar veren bir fesad hareketidir.

Hulûl plânı denen bu gizli ve içten ifsad yoluyla ve zâhiren Nurcu ve dost görünerek has Nurcuların alâkalarını genişdaire mes’elelerine çekip, Risale-i Nur’un hizmet düsturlarından uzaklaştırmak plânından teyakkuz için deniliyor ki:

«Bu gizli din düşmanları ve münafıklar çoktandır anladılar ki, Nur talebelerinin kefenleri boyunlarındadır. Onları Risale-i Nur’dan ve üstadlarından ayırmak kabil değildir. Bunun için şeytanî plânlarını, desiselerini değiştirdiler. Bir zayıf damarlarından veya safiyetlerinden istifade ederiz fikriyle aldatmak yolunu tuttular. O münafıklar veya o münafıkların adamları veya adamlarına aldanmışolanlar dost suretine girerek, bazan da talebe şekline girerek derler ve dedirtirler ki: “Bu da İslâmiyete hizmettir, bu da onlarla mücadeledir. fiu malûmatı elde edersen, Risale-i Nur’a daha iyi hizmet edersin. Bu da büyük eserdir.” gibi bir takım kandırışlarla sırf o Nur talebesinin Nurlarla olan meşguliyet ve hizmetini yavaşyavaşazaltmakla ve başka şeylere nazarını çevirip, nihayet Risale-i Nur’a çalışmaya vakit bırakmamak gibi tuzaklara düşürmeye çalışıyorlar. Veyahut da maaş, servet, mevki, şöhret gibi şeylerle aldatmaya veya korkutmakla hizmetten vazgeçirmeye gayret ediyorlar.» (Tarihçe-i Hayat sh:690)

«Perde altındaki düşmanımız münafıklar, şimdiye kadar yaptıkları gibi, adliyeyi ve siyaset ve idareyi zâhirî dinsizliğe âlet edip, bize hücumları akîm kaldığı; ve Risale-i Nur’un fütuhatına menfaati olan eski plânlarını bırakıp, daha münafıkane ve şeytanı da hayrette bırakacak bir plân çevirdiklerine dair buralarda emareleri göründü. O plânların en mühim bir esası; has, sebatkâr kardeşlerimizi soğutmak, fütur vermek, mümkün ise Risale-i Nur’dan vazgeçirmektir. Bu noktada o kadar acib yalanları ve desiseleri istimal ediyorlar ki, Isparta ve havalisi, Gül ve Nur Fabrikasının kahraman şakirdleri gibi, çelik ve demir gibi bir sebat ve sadakat ve metanet lâzım ki dayanabilsin. Bazı da dost suretinde hulûl edip, korkutmak mümkünse, habbeyi kubbe edip evham veriyorlar.……Hattâ bazı genç talebelere, hevesatlarını tahrik için, bazı genç kızları musallat ediyorlar.» (Emirdağ Lâhikası-I sh:125)

Bediüzzaman Hazretleri, Demokrat Partisi devrinde dine dost meb’uslarına yazdığı ikaznamesinde, millî ahlâkı ifsad edenlere müsamahakârane dost olunmasını değil, onlara karşı cephe alınmasını tavsiye eder ve der ki:

«Komünistlik, masonluk, zındıklık, dinsizlik; doğrudan doğruya anarşistliği intac ediyor. Ve bu dehşetli tahrib edicilere karşı, ancak ve ancak hakikat-ı Kur’aniye etrafında ittihad-ı İslâm dayanabilir. Ve beşeri bu tehlikeden kurtarmağa vesile olduğu gibi, bu vatanı istila-yı ecanibden ve bu milleti anarşilikten kurtaracak yalnız odur. Ve bu hakikata binaen Demokratlar bütün kuvvetleriyle bu hakikata istinad edip komünist ve masonluk cereyanına karşı vaziyet almaları zarurîdir.» (Emirdağ Lâhikası-II sh:24)

Yeri gelmişken ehemmiyetli bir hususa dikkat çekeriz ki; bu “hoşgörü”yü hararetle yayanlar, gerek Türkiye’de, gerek İslâm dünyasında insanlığın temel prensiplerini, din ve vicdan hürriyetlerini açıkça çiğneyip müslümanlar üzerinde yapılmak istenen zulüm ve tecavüzlerde ya fail veya müşevvikidirler. Veya en azından, seyirci kalırlar Bu zulümkâr hâdiseler karşısında insan sevgisi ve hoşgörüden hiç bahsetmezler. Hattâ öyle durumlarda şefkat ve müsamahakârlığı nazara vermek, bunlara göre suç işlemek demektir. O halde bunların samimiyetlerine inanmak mümkün olur mu?

İşte bunlar bu tarz tutarsız hareketleriyle, ifsadçılık mesleklerinde acemilik yapıp; milletin uyanmasına ve bu acib cereyan mensublarının daha çok tanınmasına yol açıp kendi aleyhlerinde çalışıyorlar. ËÓ«‰‰ÁÔ†ŒÓÍÚ—Ô†«‰ÚÂÓ«„—ÍÊÓ (8:30)

GİZLİ MÜFSİD DİNSİZLERİN İÇYÜZÜ

Bu gizli ve sinsi müfsidlerin zâhiren medenî görünen zilletli içyüzlerinin hakikî çehresi, “Mesnevî-i Nuriye” adlı eserde tasvir edilirken deniliyor ki:

«Hayalin ile Nurşin Karyesi’ndeki Seyda (K.S.) hazretlerinin meclisine git. Ve o zatın sohbet-i kudsiyesi ile orada izhar edilen İslâm medeniyetine bir bak! O zat-ı kerimin irşadıyla, fukara elbisesine bürünmüşsultanları ve insan libasını giymişmelaikeleri gör.

Sonra bu hakikatı müvazene etmek üzere Paris’e de git. Ve onların büyüklerinin localarına gir, bak! Göreceksin ki, onlar insan elbisesine bürünmüşbirer akrep veya benî Âdem suretine girmişbirer ifrittirler.» (Mesnevî-i Nuriye / Tercüme: A. Badıllı sh:179)

Münafıkların ve şer cereyanlarının ifsadlarıyla bozulan insanlar, tefessüh ettikçe hayvaniyet derecesine düşüyorlar ki, buna “mesh” denir.

Sünuhat adlı eserde, asrımızdaki sefih medeniyetin beşmenfi esasından birisi olan “heva” nın, beşerin mesh-i manevisine 14 sebeb olduğu ifade ediliyor ve zamanın bozuk ve fâsık medeniyetinin neticesi nazara verilirken deniliyor ki:

«Cazibedar hizmeti, heva ve hevesi teşci’ ve arzularını tatmin ve metalibini teshildir.

O heva ise şe’ni, insaniyeti derece-i melekiyeden, dereke-i kelbiyete indirmektir. İnsanın mesh-i manevisine sebeb olmaktır.

Bu medenilerden çoğu, eğer içi dışına çevrilse, kurt, ayı, hınzır, maymun postu görülecek gibi hayale gelir.» (S.T.İşarat sh:40)

«Biçare insan! Bil ki, kıymet ve ehemmiyet, kemmiyette ve aded çokluğunda değil, çünki insan eğer insan olmazsa, şeytan bir hayvana inkılab eder. İnsan, bazı frenkler ve frenkmeşrebler gibi ihtirasat-ı hayvaniyede terakki ettikçe, daha şiddetli bir hayvaniyet mertebesini alır.» (Lem’alar sh:120)

Kur’anda, lâyık olanlara bakan pekçok şiddetli âyetlerin ilhamıyla yazılan bu şiddetli ifadeler; Bediüzzaman Hazretlerinin hâşâ ifratkâr sözleri diye mi değerlendirilecek?

Ehl-i sefahetin menfî hayatlarını okşarcasına onlara müsamaha göstermek ve onlarla ihtilat ile nazar-ı âmmeye görünerek fâsık-sâlih herkesi meşruiyet vasfında eşitlermişgibi göstermek manasına gelmez mi?



MİMSİZ MEDENİYETİN ALÇAK VAHŞETİ

Halbuki Bediüzzaman Hazretleri deniyet ve rezalet manasında bir tabir olarak kullandığı “mimsiz” medenilere dostluk şöyle dursun, şiddetle hitab ederek milletin ikazına çalışmıştır. Meselâ O, şöyle demektedir:

«Ben hakikî, menfaatli medeniyete karşı değil, belki kusurlu ve zararlı “mimsiz” tabir ettiğim medeniyete karşı otuz-kırk seneden beri i’caz-ı Kur’anı esas tutup, o medeniyetin muhalif noktalarını aşağı düşürüp, medeniyetin aczi ile i’caz-ı Kur’anı isbat etmek esası üzerine; matbu’ ve gayr-ı matbu’ Arabça ve Türkçe çok kitablar yazdım.» (Tarihçe-i Hayat sh:255)

Bediüzzaman Hazretlerinin mimsiz medeniyetten; yani bu medeniyete bağlı olanlardan uzak durmasının sebebi hakkında bir sual:

«Sen eskiden şarktaki bedevi aşairde seyahat ettiğin vakit, onları medeniyet ve terakkiyata çok teşvik ediyordun. Neden, kırk seneye yakındır, medeniyet-i hazıradan “mimsiz” diyerek hayat-ı içtimaiyeden çekildin, inzivaya sokuldun?

Elcevab: Medeniyet-i hazıra-i garbiye, semavî kanun-u esasîlere muhalif olarak hareket ettiği için seyyiatı hasenatına; hataları, zararları, faidelerine racih geldi.» (Emirdağ Lâhikası-II sh:99)

«Havarik-ı medeniyet namı altındaki ihsanat-ı İlahiyeyi, bu mimsiz, gaddar medeniyet hüsn-ü istimal ile şükrünü eda edemeyerek tahribata sarfedip küfran-ı nimet ettiği için öyle bir tokat yedi ki, bütün bütün saadet-i hayatiyeyi kaybettirdi. Ve en medenî tasavvur ettiği insanları, en bedevi ve vahşi derekesinden daha aşağıya indirdi.» (Kastamonu Lâhikası sh:72)

«Adalet-i İlahiye, İslâmiyet’e ihanet eden mimsiz medeniyete öyle bir azab-ı manevî vermişki, bedeviliğin ve vahşiliğin derecesinden çok aşağı düşürtmüş.» (Kastamonu Lâhikası sh:22)

«Avrupa’nın insaniyetperver maskesi altında vahşi reislerinin sağır kulakları çınlasın!.. Ve bu vicdansız gaddarları bize musallat eden o insafsız zâlimlerin görmeyen gözlerine sokulsun! Ve bu asırda, yüzbin cihette “Yaşasın Cehennem” dedirten mimsiz medeniyetperestlerin başlarına vurulmak için yazılmışbir arzuhaldir.» (Mektubat sh:429)

«Sizin cebren böyle ehl-i imanı mimsiz medeniyete sevketmekteki maksadınız, eğer memlekette asayişve emniyet ve kolayca idare etmek ise, kat’iyyen biliniz ki; hata ediyorsunuz, yanlışyola sevkediyorsunuz. Çünki itikadı sarsılmış, ahlâkı bozulmuşyüz fâsıkın idaresi ve onlar içinde asayiştemini, binler ehl-i salahatın idaresinden daha müşkildir.» (Lem’alar sh:122)

«Mimsiz medeniyet, taife-i nisayı yuvalardan uçurmuş, hürmetleri de kırmış, mebzul metaı yapmış.» (Sözler sh:27)

«Mimsiz medeniyetin pisliği ile dünyayı mülevves ettikleri için, aynı istihracın gösterdiği tarihte, o mimsiz medeniyetin başına da öyle bir semavî tokat indi ki, en karanlık vahşetten daha aşağı indirdi.» (Kastamonu Lâhikası sh:87)

«fiimdi ise terbiye-i İslâmiye yerine mimsiz medeniyet terbiyesi yüzünden, ondan belki yirmiden belki kırktan bir çocuk, ancak peder ve vâlidesinin çok ehemmiyetli hizmet ve şefkatlerine mukabil mezkûr vaziyet-i ferzendaneyi gösterir. Mütebâkisi endişelerle şefkatlerini daima rencide ederek, o hakikî ve sadık dostlar olan peder ve vâlidesine vicdan azabı çektirir ve âhirette de davacı olur: “Neden beni imanla terbiye ettirmediniz?” fiefaat yerinde, şekvacı olur.» (Kastamonu Lâhikası sh:253)

«Bir mes’ele daha var. O da çok ehemmiyetlidir. Hükm-ü Kur’ana göre, bu zamanda mimsiz medeniyetin îcabatından olarak hacat-ı zaruriye dörtten yirmiye çıkmış. Tiryakilikle, görenekle ve itiyadla hacat-ı gayr-ı zaruriye, hacat-ı zaruriye hükmüne geçmiş. Âhirete iman ettiği halde, zaruret var diye ve zaruret zannıyla dünya menfaati ve maişet derdi için dünyayı âhirete tercih ediyor.» (Emirdağ Lâhikası-II sh:242)

Zamanın medeniyeti ve medenileri hakkında mezkûr şiddetli ifadeler ve tavsifattan, bu medenilere hoşgörü namı altında yaklaşanlara da mes’uliyet hissesi çıkar.

Aynı mevzuda Lemaat’ta yarı-manzum tarzda mimsiz medeniyet hakkındaki ifade şöyledir:

«Cazibedar hizmeti: Heva, hevesi teşci’, teshil; hevesatı, arzuları tatmin; bundan çıkar sefahet.

O heva, hem heves, şe’ni budur daima: İnsanı memsuh eder, sîreti değiştirir. Ma’nevi meshediyor, değişir insaniyet.

fiu medenilerden çoğunun, eğer içini dışına çevirirsen, görürsün: başta maymunla tilki, yılanla ayı, hınzır; sîreti olur suret.

Gelir hayali karşına, postlarıyla tüyleri. İşte şununla görünür meydandaki âsârı...» (Sözler sh:712)

«Eğer medeniyet böyle haysiyet kırıcı tecavüzlere ve nifak verici iftiralara ve insafsızcasına intikam fikirlerine ve şeytancasına mugalatalara ve diyanette lâübalicesine hareketlere müsaid bir zemin ise; herkes şahid olsun ki, o saadet-saray-ı medeniyet tesmiye olunan böyle mahall-i ağraza bedel, vilayat-ı şarkıyenin hürriyet-i mutlakanın meydanı olan yüksek dağlarındaki bedeviyet ve vahşet çadırlarını tercih ediyorum. Zira bu mimsiz medeniyette görmediğim hürriyet-i fikir ve serbestî-i kelâm ve hüsn-ü niyet ve selâmet-i kalb, fiarkî Anadolu’nun dağlarında tam manasıyla hükümfermadır.» (Divan-ı Harb-i Örfî sh:46)

«Sakın mimsiz medenîlere müsamaha-yı diniye ile ve kendinizi onlara benzeterek yanaşmayınız.» (Mesnevî-i Nuriye / Tercüme: A.Badıllı: sh:252)

İşte Bediüzzaman Hazretleri, Kur’ana ittibaen yukarıda nümunelerini gördüğümüz şekilde daha pek çok ders ve ikazlarıyla, efkâr ve hissiyat-ı milliyemizin muhafazası ve insaniyetin mimsiz medeniyete bulaştırılmaması için çalışılmasını istemişve lisan-ı hal ve kaliyle telkinlerde bulunmuştur. Elbette ki; talebelerinin de bu yolu takib etmeleri icab eder.

MÜBAREZE KANUNU TEKÂMÜLE VESİLEDİR

Hak ve bâtılın karşı karşıya gelmesiyle meydana gelen mübareze kanunu neticesi olarak ebrarın eşrardan nefretle uzak durmaları, sahabeler devrinde en ileri derecede olduğundan, bu devrin ebrarı olan sahabelerin üstün bir kemalât kazandıklarını, sonraları ise mübareze kanunu zayışamakla yani bir nevi müsamahakârlıkla ebrar ve eşrar arasındaki mesafenin azalarak içiçe girdiğini ve ebrarın eşrara karışmasıyla eşrarla ünsiyet meydana gelip ahlâk-ı içtimaiyenin bozulmasına yol açıldığını beyanla asrımızın dikkatini çeken Hazret-i Üstad diyor ki:

«Sahabeler, ekseriyet-i mutlaka itibariyle kemalât-ı insaniyenin en a’lâ derecesindedirler. Çünki o zamanda, o inkılab-ı azîm-i İslâmîde hayır ve hak bütün güzelliğiyle, şer ve bâtıl bütün çirkinliğiyle görülmüşve maddeten hissedilmiş. fier ve hayır ortasında öyle bir ayrılık ve kizb ve sıdk mabeyninde öyle bir mesafe açılmıştı ki, küfür ve iman kadar, belki Cehennem ve Cennet kadar beynleri uzaklaştı.……Halbuki o zamandan sonra, git gide ve gele gele sıdk ve kizb ortasındaki mesafe azala azala, omuz-omuza geldi. Bir dükkânda, ikisi beraber satılmağa başladığı gibi, ahlâk-ı içtimaiye bozuldu.» (Sözler sh:489)

İşte ehl-i dünyaya ve fâsıklara müsamaha ve dostluk göstermek, tekâmül sebebi olan mezkûr mübareze kanununa zıttır. Bediüzzaman Hazretleri diyor ki:

«Hâlık-ı Zülcelal kâinatta ezdadı birbirine mezcedip birbirine mukabil getirip ve birbirine mütecaviz ve müdafi’ bir vaziyet verip, hikmetli ve menfaattar bir nevi mübareze suretine getirip, ondan zıdları birbirinin hududuna geçirip ihtilafat ve tegayyürat meydana getirmekle kâinatı kanun-u tegayyür ve tahavvül ve düstur-u terakki ve tekâmüle tâbi’ kıldığı için; o şecere-i hilkatın câmi’ bir semeresi olan insan nev’inde o kanun-u mübarezeyi daha acib bir şekle getirip bütün terakkiyat-ı insaniyeye medar bir mücahede kapısını açıp, hizbullaha karşı meydana çıkabilmek için hizb-üşşeytana bazı cihazat vermiş.» (Lem’alar sh:80)

Demek, teslimiyetli müslümanlar arasında zararlı olan mübareze, ahyar ve eşrar arasında şer’î şartlara göre olursa tekâmüle vesiledir. Fâsıklarla dostluk ise, mezkûr hikmet-i Rabbaniyeye muhalif bir harekettir.

Bir âyette hakiki mü’minlerin iman kemalâtı hassasiyetiyle küfrü, fıskı ve isyanı nefretle kerih gördüklerinin nazara verilmesi, mes’elenin ciddiyetini gösteriyor. fiöyle ki:

«(49:7) ËÓ†‰„ÊÒÓ†«‰‰ÒÁÓ†ÕÓ»ÒÓ»Ó†«‰ÓÍÚ„ÔÂÔ†«Ú‰«ÍÂÓ«ÊÓ Ve lâkin Allah size imanı sevdirdi…

İşte böyle imanın esası bir sevgi ile alâkadar olduğu, sevgi de Allah’ın bir vergisi bulunduğu için burada buyuruluyor ki: Allah size imanı sevdirdi.

ËÓ†“ÓÍÒÓÊÓÁÔ†·Ȇ‚Ô‰ÔË»„ÔÂÚ Ve onu, o imanı kalbinizde tezyin buyurdu -mucebince amel edip Peygamber’e itaat ettiniz.

ËÓ†„Ó—ÒÓÁÓ†«‰ÓÍÚ„ÔÂÔ†«‰Ú„Ô·Ú—Ó†ËÓ†«‰Ú·Ô”ÔË‚Ó†ËÓ†«‰ÚŸ’ÚÍÓ«ÊÓ

Ve küfrü, füsuku, isyanı size kerih, iğrenç kıldı -onun için onlardan sakındınız.

«Ôˉ∆„Ó İşte onlar -öyle imanı sevip Peygamber’e iman eden ve kalblerinde iman ziynetlenip mucebince amel ederek sıdk ile itaat eyleyen ve küfrü, füsuku, isyanı menfur görüp imanın istikametince sadakat ve itaattan ayrılmayan kimseler ÁÔÂÔ†«‰—ÒÓ«‘œÔËÊodur ki ancak rüşd sahibidirler. Hak yolunda sarsılmadan dosdoğru giden zâtlardır.

·Ó÷Ú‰«Î†ÂÊÓ†«‰‰ÒÁ†ËÓ†ÊŸÚÂÓ…Î Allah’ın fazl u ni’metinden -yani o rüşd, yahud hep bu zikrolunan tahbib ve tekrih ve rüşd, Allah’ın fazl u ni’metinden olarak cereyan etmektedir.» (Elmalı Tefsiri sh:4459-4461)

Evet, müslüman; küfre, nifaka, fıska ve dalalete muhalif ve İslâm’a tarafdardır. Kur’anda bu hakikat tekrar be-tekrar nazara verilmiştir. Kur’anın bu derslerini bu asrın insanlarına izhar edip neşreden Bediüzzaman Hazretleri, meşru ve yerinde olmayan müsamaha şeklini red ile müslümanlar arasında uhuvvet ve tesanüde, ittifaka götüren afv ve müsamahayı terviç etmiştir.

İşte bu derslerde anlatılan zararlara düşmemek için, mimsiz medeniyet ehline müsamahakârlıkla yanaşmamak gerektiğine dikkat çeken Hazret-i Üstad şu ikazda bulunuyor:

«Ey uykuda iken kendini ayık zannedenler! Sakın mimsiz medenîlere müsamaha-yı diniye ile ve kendinizi onlara benzeterek yanaşmayınız. Güya zannedersiniz ki, bizim ile onların arasında bir köprü vazifesini görüp de muvasalayı temin edecekmişsiniz ve aramızdaki pek derin dereyi dolduracakmışsınız, kellâ!.. Yanlışdüşünüyorsunuz.…… Belki ya onlara iltihak edersiniz veyahut dalaletin en uzak derekesine düşüp İslâmiyetten uzaklaşırsınız.» (Mesnevî-i Nuriye Tercümesi/A.Badıllı sh:251)
DİNDEN TAVİZ VERMEKLE DİNE HİZMET OLUR MU?

Bediüzzaman Hazretleri daha çok zamanımıza bakan ehemmiyetli bir mektubunda eğer ehl-i dünyaya müsamahakârlıkla yanaşıp onlarla temas kurmuşolsaydı, binlerce adamın Risale-i Nur’a girip eserlerini neşredeceklerini ve mahkemelerle eziyetler de vermeyeceklerini fakat buna rağmen o ehl-i dünyaya yanaşmamak gerektiğini ifade ile ders verir ve der ki:

«Aziz, sıddık kardeşlerim!

[Hem manevî, hem maddî birkaç cihette sorulan bir suale mecburiyet tahtında bir cevabdır.]

Sual: Neden ne dâhilde, ne hariçte bulunan cereyanlara ve bilhassa siyasetli cemaatlara hiçbir alâka peyda etmiyorsun? Ve Risale-i Nur ve şakirdlerini mümkün olduğu kadar o cereyanlara temastan men’ ediyorsun. Halbuki eğer temas etsen ve alâkadar olsan, birden binler adam Risale-i Nur dairesine girip parlak hakikatlarını neşredeceklerdi; hem bu kadar sebebsiz sıkıntılara hedef olmayacaktın!

Elcevab: Bu alâkasızlık ve içtinabın en ehemmiyetli sebebi: Mesleğimizin esası olan “ihlas” bizi men’ediyor.……En iyi çare, cereyanların kuvveti yerine, inayet ve tevfik-i İlahiyeye dayanmaktır.» (Emirdağ Lâhikası-I sh:38)

Evet, bid’alara müsamaha ile sağlam bir hizmetin yapılamıyacağını beyan eden Hazret-i Üstad, dikkatleri Risale-i Nur mesleğine çeker ve der ki:

«Mağlubane perde altında veya bid’alara müsamaha suretinde ve tevilat ile bir nevi tahrifat içinde hizmet-i diniye tam olamaz diye, hâdisat bize kanaat vermiş.» (Emirdağ Lâhikası-I sh:63)

İşte bütün bu beyanlar, Risale-i Nur’un mesleğini sarahaten gösteriyor.

«Hürmete lâyık muhterem zatlar olduğu gibi, hürmete lâyık olmayanlar ve müsamahakârlıkla kendilerine yaklaşılmayacak olanlar da vardır. Ezcümle bir hadîste şöyle buyurulur:

«ÀÓ‰«ÓÀӅφ‰«Ó†ÕÔÚÂÓ…Ó†‰ÓÁÔÂÚ†·Ó«”‚φÂÔŸÚ‰Êφ»·”Ú‚Á†ËÓ†’Ó«Õ»Ô†ÁÓËÎȆËÓ†”Ô‰Ú◊Ó«ÊφÃÓ«∆—Ï

Yani: Üç kimseye hürmet yapılmaz: Fıskı açık işleyen fâsık, hevasına uyan kişi, zâlim hükümdar.» (Ramuz-ul Ehadîs sh:267)

Bütün ders ve ikazlarını Kur’andan ve hadislerden alıp zamanımızın anlayışına ve ihtiyacına uygun bir şekilde ilhamen izah eden Bediüzzaman Hazretleri, talebelerine hitaben diyor ki:

«Sizin tesanüdünüze benim ziyade ehemmiyet verdiğimin sebebi, yalnız bize ve Risale-i Nur’a menfaati için değil, belki tahkikî imanın dairesinde olmayan ve nokta-i istinada ve sarsılmayan bir cemaatin kat’î buldukları bir hakikata dayanmağa pek çok muhtaç bulunan avam-ı ehl-i iman için dalalet cereyanlarına karşı yılmaz, çekilmez, bozulmaz, aldatmaz bir merci’, bir mürşid, bir hüccet olmak cihetiyle sizin kuvvetli tesanüdünüzü gören kanaat eder ki; bir hakikat var, hiç bir şeye feda edilmez, ehl-i dalalete başını eğmez, mağlub olmaz diye kuvve-i maneviyesi ve imanı kuvvet bulur, ehl-i dünyaya ve sefahete iltihaktan kurtulur.» (fiualar sh:320)

Bu beyanda da, avam mü’minlerin moda ve medenîlik namı altında aşılanan sefahetten uzak durmaları için ehl-i sefahete karşı duran ve salabet-i diniyeye sahib ve emin bir hizbullahın elzemiyeti nazara veriliyor. Ve dine hizmette önde görünenlerin, müsamaha ile ehl-i sefahete ve Avrupaî hayata yanaşmalarından doğacak dehşetli tereddinin felaketine de dikkat çekiliyor.

Bu ve benzeri derslerden anlaşılıyor ki; dine zarar veren bid’atlar, milletçe takbih ile, revaç bulmasını önlemek yerine, hüsn-ü kabul ve müsamaha ile karşılanırsa, nefis ve hevese hoşgelen bid’at çabuk intişar eder ve dinî ve manevî hayatın temeli olan şeair zayışar. Hattâ cemiyetçe, şeair hoşkarşılanmamak gibi acib vaziyet doğar ki, bu durum âhirzaman fitnesinin dehşetli vasfından biridir.

Bediüzzaman’ın ehl-i dünyaya yanaşmaması ve müsamaha göstermemesi hakkında bir sual ve cevabı:

«Ehl-i dünya diyorlar ki: Sen bizi sever misin? Beğeniyor musun? Eğer seversen, neden bize küsüp karışmıyorsun?

Eğer beğenmiyorsan bize muarızsın; biz muarızlarımızı ezeriz?

Elcevab: Ben değil sizi, belki dünyanızı sevseydim, dünyadan çekilmezdim. Ne sizi ve ne de dünyanızı beğenmiyorum. Fakat karışmıyorum.» (Mektubat sh:68)

diyerek müsamahakarlık tavrını göstermemektedir.

Hazret-i Üstad hükûmete müracaat etmemesinin sebeblerinden birini anlatırken de der ki:

«Bana karşı ehl-i dünyanın verdikleri sıkıntı, siyaset için değil; çünki onlar da bilirler ki, siyasete karışmıyorum, siyasetten kaçıyorum. Belki bilerek veya bilmeyerek zendeka hesabına, benim dine merbutiyetimden beni tazib ediyorlar. Öyle ise onlara müracaat etmek, dinden pişmanlık göstermek ve meslek-i zendekayı okşamak demektir.» (Mektubat sh:74)
EHL-İ SEFAHETİ HOŞ GÖRENLER, DİNDARLARIN NEFRETİNİ KAZANIR

Ehl-i sefahetin teveccühünü kazanmak için onlara müsamahakarlık tavrıyla hoşgörünmek ehl-i hidayetin nefretine sebeb olduğunu ders veren Hazret-i Üstad, şu ikazı nazara verir:

«Ey kardeşlerim ve ey hizmet-i Kur’ân’da arka­daşlarım! Bu hubb-u cah cihetinden gelen dessas ehl-i dünyanın hafiyelerine veya ehl-i dalâletin propagandacılarına veya şeytanın şakirtlerine de­yiniz ki:

“Evvelâ rıza-yı İlâhî ve iltifat-ı Rahmânî ve ka­bul ü Rabbânî öyle bir makamdır ki, insanların teveccühü ve istihsânı, ona nisbeten bir zerre hükmündedir. Eğer teveccüh-ü rahmet varsa, ye­ter. İnsanların teveccühü, o teveccüh-ü rahmetin in’ikâsı ve gölgesi olmak cihetiyle makbuldür; yoksa arzu edilecek birşey değildir. Çünkü kabir kapısında söner, beşpara etmez.””

Hubb-u câh hissi eğer susturulmazsa ve izale edilmezse, yüzünü başka cihete çevirmek lâzımdır.» dedikten sonra bunu izah eden bir misal verilir ve misalin ifade ettiği hakikat da şöyle açıklanır:

«İşte, aynen bu misal gibi, âlem-i İslâm ve Asya, muazzam bir camidir. Ve içinde ehl-i iman ve ehl i hakikat, o camideki muhterem cemaattir. O haylâz çocuklar ise, çocuk akıllı dalkavuklardır. O serseri ahlâksızlar, frenkmeşrep, milliyetsiz, dinsiz herişerdir. Ecnebî seyircileri ise, ecnebîlerin na­şir-i efkârı olan gazetecilerdir. Herbir Müslüman, hususan ehl-i fazl ve kemal ise, bu camide, dere­cesine göre bir mevkii olur, görünür, nazar ı dik­kat ona çevrilir.

Eğer İslâmiyetin bir sırr-ı esası olan ihlâs ve rıza-yı İlâhî cihetinde, Kur’ân-ı Hakîmin ders verdiği ahkâm ve hakaik-i kudsiyeye dair harekât ve a’­mâl ondan sudur etse, lisan-ı hali mânen âyât-ı Kur’âniyeyi okusa, o vakit mânen âlem-i İslâmın herbir ferdinin vird-i zebânı olan

15 duasında dahil olup hissedar olur ve umumuyla uhuvvetkârâne alâka­dar olur. Yalnız, hayvânât-ı muzırra nev’inden ba­zı ehl-i dalâletin ve sakallı çocuklar hükmün­deki bazı ahmakların nazarında kıymeti görün­mez.

Eğer o adam, medar-ı şeref tanıdığı bütün ecda­dını ve medar-ı iftihar bildiği bütün geçmişlerini ve ruhen nokta-i istinad telâkki ettiği Selef-i Sâlih­înin cadde-i nuranîlerini terk edip, heveskârâne, hevâperestâne, riyâkârâne, şöhretperverâne, bid’­akârâne işlerde ve harekâtta bulunsa, mânen bü­tün ehl-i hakikat ve ehl i imanın nazarında en al­çak mevkie düşer. » (Mektubat sh:413)


MÜ’MİNLERİN EBEDÎ DÜŞMANLARI

Ehl-i sefahete müsamahakârlık yolunda şeairden taviz verip bid’alara kapı açmanın getireceği zararlı neticelere dikkat çekip ikaz eden Bediüzzaman Hazretleri, Birinci Büyük Millet Meclisi’nde dağıttığı beyannamesinde diyor ki:

«Bilirsiniz ki ebedî düşmanlarınız ve zıdlarınız ve hasımlarınız, İslâmın şeairini tahrib ediyorlar. Öyle ise zarurî vazifeniz, şeairi ihya ve muhafaza etmektir. Yoksa şuursuz olarak şuurlu düşmana yardımdır. fieairde tehavün, za’f-ı milliyeti gösterir. Za’f ise düşmanı tevkif etmez, teşci’ eder…» (Mesnevi-i Nuriye sh:102)

Yine Bediüzzaman Hazretleri diyor:

«Ey kardeşbil ki! Kâfirler, hususan Avrupalılar ve bilhassa İngiltere şeytanları ve Firenk iblisleri, müslümanlara ve ehl-i Kur’ana ebedî can düşmanı ve daimî muannid hasımlardır.

Çünki Kur’an-ı Hakîm; Kur’an’ı ve İslâmı inkâr eden kâfirleri ve onların abâ ve ecdadlarını i’dam-ı ebedî ile mahkûm ediyor. Evet o Kur’anın kat’î nususuyla o kâfirler ebedî bir surette i’dama mahkûm ve Cehennem’de sermedî mahbusturlar.

İşte ey ehl-i Kur’an! Size ebedî düşman olan ve hiç bir surette size muhabbet ve meyletmelerine imkânı olmayan kimselere nasıl meyl ve muhabbet ediyorsunuz? Madem öyledir.

†ÕÓ”Ú»ÔÊÓ«†«‰‰ÒÁÔ†ËÓ†ÊŸÚÂÓ†«‰ÚËÓ„͉Ԇ·ÓÊŸÚÂÓ†«‰ÚÂÓËÚ‰ÓȆËÓ†ÊŸÚÂÓ†«‰ÊÒÓ’Í—Ô

deyiniz.» (Mesnevî-i Nuriye Tercümesi/A.Badıllı sh:179)

Bu kısımda açıkça görülüyor ki; herkese müsamaha göstermek, Risale-i Nur’a ve meşruiyete uygun düşmüyor. Gizli din düşmanlarının; mimsiz, sefih medeniyete tedricen alıştırmak ve hayat tarzlarını aşılamakla millî ahlâkı bozup İslâmî hayatı unutturmağa çalışmalarına karşı müsamaha göstermeyen ve onlara sert mukabelede bulunan Bediüzzaman Hazretleri bir müdafaasında şöyle der:

«Elbette 1350 senede, ecdadımızın mesleğinde ve Kur’anımızın daire-i terbiyesinde ve her zamanda 350 milyon mü’minlerin takdis ettiği düsturlarının müsaade ettiği tarzda hayat-ı bâkiyesine çalışmayı terkedip; gizli düşmanlarımızın icbarıyla ve desiseleriyle fâni ve kısacık hayat-ı dünyeviyesi için, sefihane bir medeniyetin ahlâksızcasına belki bir nevi bolşevizmde olduğu gibi vahşiyane kanunlara, düsturlara tarafdar olup onları meslek kabul etmekliğimiz hiç mümkün müdür?» (fiualar sh:394)

Bediüzzaman Hazretleri’nin ehl-i sefahete müsamaha ile yaklaşıp taviz vermediği, Tarihçe-i Hayat eserinde şöyle nazara veriliyor:

«fieair-i İslâmiyenin cebren kaldırıldığı ceberut devrinde, dünya hatırı için kendini mecbur zannederek o kudsî şeairden fedakârlık yapanların ve din zararına hareket edenlerin ve İslâmiyete muhalif fetvalara ve bid’alara mecbur edilenlerin çokluğu zamanında; Bediüzzaman ne lisan-ı halinde, ne lisan-ı kalinde ve ne de fiiliyatında o kadar zulümler çektiği ve idamlarla tehdid edildiği halde en küçük bir değişiklik bile yapmamıştır. Bilakis “Ecel birdir, tegayyür etmez… Ölüm, bu âlem-i fenadan âlem-i bekaya ve âlem-i nura gitmek için bir terhistir.” deyip mücadeleye atılmış; bid’aları tanıtan ve durduran ve şeair-i İslâmiyeyi muhafaza eden ve Sünnet-i Seniyeyi ihya eden eserleri perde altında otuz seneden beri neşretmişve muhitinde, âdeta Devr-i Saadet’in bir cilvesini yaşatmıştır. Bir Sünnet-i Seniyeye muhalif hareket etmemek için, işkenceli bir inzivayı ihtiyar etmiştir. Otuz seneden beri milyonlara hükmeden dinsiz ve emsalsiz bir istibdad-ı mutlak, Bediüzzaman’ı hiçbir cihetten hiçbir vakit hükmü altına alamamış, bilakis zâlim müstebidler ona mağlub olmuşlardır.» (Tarihçe-i Hayat sh:694)

Siyasi liderlerin ekserisi, dinî şahıslardan bazılarını “hoşgörü sahibidir ve insanseverlikte üstündür” gibi medihlerle kendi sahalarına çekip maksadlarına âlet etmek isterler.

Bediüzzaman Hazretleri diyor:

«Biçare bir kısım âlimler ve ehl-i takva insanlar, çoluk çocuğunun maişet derdi için bid’alara fetva verdiler veya tarafdar göründüler.» (Hanımlar Rehberi sh:26)

Halbuki yedi kebairden birisi, «…dine zarar verecek bid’alara taraftar olmaktır.» (Barla Lâhikası sh: 335)

Kur’anda bizzat Resulullah’a hitab edip dolayısıyla dinî şahsiyetlere de ders veren ve tefsirlerde izah edilen şu âyette buyuruluyor ki:

«(68:9) ËÓœÒÔË«†‰ÓËÚ† ÔœÚÁÊÔ Hayatperest ehl-i dalalet arzu ettiler ki sen müdahene etsen; ilişmesen, muvafakat etsen, diye istediler de onlara dehalet etmediğin için tekzibe kalkıştılar. Yoksa sen müdahene edecek, garazlarına revac verecek olsaydın, o suretle sen de onların dalaletlerine iştirak etmişbulunsaydın ·ÓÍÔœÚÁÊÔËÊÓ o vakit müdahene edeceklerdi -onlar da sana ne büyük, ne akıllı adam diyeceklerdi. Lakin sen müdahene etmeyip hakkı söylediğin, Allah’ın emrini, risaletini tebliğ eylediğin için öyle iftiraya kalkıştılar, bile bile yalan söylediler. Onun için sen onlara itaat etme, İşte büyük ahlâkın ilk umdesi budur.» (E.T. 5271)

Kur’anın her dersine riayet eden Bediüzzaman Hazretleri anlatıyor:

«Büyük me’murlardan bir kaç zat benden sordular ki: “Mustafa Kemal sana üçyüz lira maaşverip, Kürdistan’a ve vilayat-ı şarkıyeye, fieyh Sünusi yerine vaiz-i umumi yapmak teklifini neden kabul etmedin? Eğer kabul etseydin, ihtilal yüzünden kesilen yüzbin adamın hayatlarını kurtarmaya sebeb olurdun!” dediler.

Ben de onlara cevaben dedim ki: Yirmişer-otuzar senelik hayat-ı dünyeviyeyi o adamlar için kurtarmadığıma bedel, yüzbinler vatandaşa, herbirisine milyonlar sene uhrevi hayatı kazandırmaya vesile olan Risale-i Nur, o zayiatın yerine binler derece işgörmüş. Eğer o teklifi ben kabul etseydim, hiçbir şeye âlet olamayan ve tâbi olmayan ve sırr-ı ihlası taşıyan Risale-i Nur meydana gelmezdi.» (fiualar sh:289)

Evet kendisine hürmet edilen bir şahsiyet, hâkim olan menfî cereyana dost olursa, kendine itimad edenlerin hüsn-ü zanlarını o cereyanın lehine çevirir ve kuvvet verdirir. Böylece o cereyanın şerlerine âlet ve ortak olur ve merhamet-i İlahiyeye ters düşer. Gafil olmayan samimi müslümanların nazarında da itimadı kaybeder ve dinî hizmette manevî tesiri kırılır.

Eğer bu şahsiyet bu cereyanın haricinde kalıp İslâmî hayatı takvadarane ve merdane yaşayıp Kur’an hakikatlarını tavizsiz olarak neşretse, bu sebeble de o menfî cereyan bu şahsiyete tahakküm edip dokunsa, kendisine hürmet edenler bu şer cereyanını tanıyıp aldanmaz ve dine taraftarlıkları ciddiyet kazanır. Hattâ inayet-i İlahiye tecelli edip kuvvetli bir dinî hizmet faaliyeti meydana gelir.

Hürriyet diye tabir ettiği meşrutiyetin, yani; İslâmî bir cem’iyetin ve idaresinin tahakkuku ve devamı, sefahet ve bid’atlardan uzak durmak ve adab-ı şeriata riayet etmekle mümkün olacağını hatırlatan Bediüzzaman Hazretleri bir hitabesinde diyor ki:

«Ey ebna-yı vatan! Hürriyeti sû’-i tefsir etmeyiniz, tâ elimizden kaçmasın. Ve müteaffin olan eski esareti başka kabda bize içirmekle bizi boğmasın. (Hâşiye) Zira hürriyet, müraat-ı ahkâm ve âdâb-ı şeriat ve ahlâk-ı hasene ile tahakkuk ve neşvünema bulur. Sadr-ı evvelin yani sahabe-i kiramın o zamanda âlemde vahşet ve cebr-i istibdad hükümferma olduğu halde, hürriyet ve adalet ve müsavatları bu müddeaya bir bürhan-ı bâhirdir.……

Elhasıl: Zünub ve mesavi-i medeniyeti, hudud-u hürriyet ve medeniyetimize girmekten seyf-i şeriatla yasak edeceğiz. …… Bizim âdât-ı milliyemiz İslâmiyet’te neşv ü nema bulduğu için iki cihetle sarılmak zarurîdir.» (D.H.Örfî sh: 68 ilâ 73)

Buraya kadar görülen ve cüz’î nümuneler olarak nakledilen bütün ifade, beyan ve ikazlarda lâyık olmayanlara karşı müsamaha değil, şiddetli ihtar ve te’dibler vardır. Ve şeairin muhafazası esas alınır. Eğer fâsık-sâlih tefrik edilmeden müsamaha göstermek meşru olsa idi, Bediüzzaman Hazretleri o genişşefkatiyle herkese müsamaha yolunu açardı.



Yüklə 385,52 Kb.

Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©muhaz.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə